Lou ...Read

Blog Diaries στο TAF: Δωμάτια με θέα

2012-02-28T19:24:00.012+02:00

Δέκα σπιτάκια σε μια αυλή της παλιάς Αθήνας. Δέκα blogs με ημερολογιακό χαρακτήρα. Στιγμές από έναν κόσμο αυστηρά προσωπικό: Ταράτσες με πολύχρωμες ριγέ σεζ λονγκ που τις παίρνει ο αέρας. Κόκκινοι λεκέδες από ρόδι στο τραπέζι. Μισοτελειωμένα πλεκτά. Πάθη ανολοκλήρωτα άρα απεγνωσμένα για πάντα. Βιβλία, άνθρωποι και ιστορίες. Δρόμοι στο φως και μυστικά στη σκιά. Γυμνά σώματα. Διαδρομές. Χάρτες που σε οδηγούν πίσω στη ζωή. Σε μια Αθήνα που φλερτάρει ηλεκτρονικά και απολαμβάνει ηδονικά τις πιο μικρές στιγμές της...

Αυτό το μήνα το blog μου έχει την τύχη να συμμετέχει με 9 ακόμα ιστολόγια (aufrais, Constantinarium, juniperswing, Life in Athens {της έχω ιδιαίτερη αδυναμία}, Miss Athènes, naked under the blankets, ni | ko, Ritsa Blue, Τζελαφλόρα) στην έκθεση Blog Diaries στο ίδρυμα TAF στο Μοναστηράκι.

Την επιμέλεια της έκθεσης έχουν κάνει η Ιφιγένεια Παπαμικρουλέα και η Σοφία Μπαχταλιά. Τις ευχαριστώ θερμά και τις δύο.

Η έκθεση Blog Diaries θα διαρκέσει έως τις 15 Μαρτίου 2012.

TAF - the Art Foundation, Νορμανού 5, Mοναστηράκι.
Tηλ.: 210 3238 757 www.theartfoundation.gr

Υ.Γ. Να πάτε. Αν δεν σας αρέσει η έκθεση, τουλάχιστον θα πιείτε ποτό ή καφέ στην πιο ωραία αυλή της παλιάς Αθήνας. :-)

Ηρωική έξοδος

2012-02-26T00:29:00.002+02:00

Δέκα μέρες σκέτος χειμώνας. Βιβλία στο πάτωμα, σε στοίβες πλάι στο κρεβάτι, ανέγγιχτα. Λίγη ποίηση μόνο: Εγγονόπουλος και Σύλβια Πλαθ.

Το άλλο πρωί, φρέσκα λουλούδια στα βάζα. Για αντίβαρο. Άγριες ανεμώνες και ανθισμένα κλαδιά αμυγδαλιάς, παιδικά cupcakes με πολύχρωμο γλάσο, ζορισμένα αστεία. Μπας και τρομάξει ο μαύρος σκύλος του Τσώρτσιλ.

Τις νύχτες στο γραφείο έως αργά. Τάχα πνιγμένος. Μεταμεσονύκτια μηνύματα στα φανάρια της επιστροφής. Ένα ποτό σκέτο. Μισό επεισόδιο Mad Men. Μαύρες ομπρέλες, γκρι καπέλα, λευκά πουκάμισα, λεπτές γραβάτες και ζουμερά κορίτσια με fifties φορέματα στα ασανσέρ. Ύπνος, μετά, στον καναπέ με την τηλεόραση ανοιχτή.

Δέκα μέρες, όλα κανονικά. Στο περίπου. Σαν τους ήρωες του Τενεσί Ουίλιαμς που έχουν χάσει λίγο από τον αέρα τους και τραυματισμένοι προσποιούνται ότι δεν τρέχει μία. Συζητούν ζωηρά στην κουζίνα, σιγοτραγουδούν, κάνουν ό,τι έκαναν κάθε μέρα κι ας χάσκει το χάος πάνω από το κεφάλι τους. Τους γουστάρω αυτούς τους τύπους. Γιατί μπαίνουν στο στόμα του λύκου σφυρίζοντας αδιάφορα. Συνεχίζουν να ονειρεύονται. Να παραμυθιάζονται. Να αγνοούν: Όλα εκείνα που θα τους έκαναν να καταρρεύσουν. Κι έτσι, λίγο με τα ψέματα, λίγο με εκείνη την επιβιωτική τρέλα, γράφουν την πραγματικότητα στα παλιά τους τα παπούτσια και κατεβαίνουν τις σκάλες του τρελάδικου χορεύοντας κλακέτες. Τους προτιμώ χίλιες φορές, από εκείνους τους κανονικούς που παίρνουν τη ζωή στα σοβαρά. Τους προτιμώ χίλιες φορές, γιατί μπορούν να δουν χρώματα στο γκρίζο, να ακούσουν μουσικές στη σιωπή, να το σκάσουν με το μυαλό. Ηρωικά.

16 Φεβρουαρίου 2012

2012-02-17T02:08:00.001+02:00

Μου είχες πει τις πιο ωραίες ιστορίες. Απ' όλα μου τα βιβλία αγαπώ περισσότερο αυτό που δεν έγραψες.

Έχω στο μυαλό μου εκείνη την εικόνα. Θαμπή. Μέσα στη βάρκα, βρεγμένος. Με ένα στριφτό τσιγάρο στα χείλη. Να προσπαθούν να σε ζεστάνουν.

Σε θυμάμαι πια, παιδί, να κουτρουβαλάς πάνω στις πέτρες. Να κλέβεις αλεύρι από το μύλο.

Θυμάμαι εκείνες τις ιστορίες για τους αντάρτες. Για τους ανθρώπους που σέρνονταν πίσω απ' τα καμιόνια του στρατού. Για τους πεθαμένους Άγγλους στην παραλία. Για το σεισμό στο νησί που άνοιξε το σπίτι στα δύο. Θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια, βλέπω σχεδόν τα γράμματα ένα ένα να γίνονται λέξεις, έχουν γράψει μέσα μου.

Μου είχες πει στ' αλήθεια τις πιο ωραίες ιστορίες. Απ' όλα μου τα βιβλία αγαπώ περισσότερο αυτό που δεν έγραψες.

Coming Soon: Τα 12 βιβλία του 2012

2012-02-12T05:49:00.004+02:00

Η άνοιξη έρχεται φορτωμένη με βιβλία. Μυθιστορήματα ξένης και ελληνικής λογοτεχνίας, αστυνομικά, νουάρ πολιτικά θρίλερ, διηγήματα, κλασικά αριστουργήματα, δοκίμια... Ό,τι πρέπει για να ξεχνιόμαστε όταν τα πράγματα ζορίζουν.

Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος, συγκεντρώνω εδώ σ' αυτή τη λίστα (πεθαίνω για λίστες, σαν εκείνο τον τύπο στο «Ηigh Fidelity» του Νικ Χόρνμπι) τα βιβλία που θα κυκλοφορήσουν τους επόμενους μήνες και -κατά τη γνώμη μου- θα είναι τα πιο σημαντικά εκδοτικά γεγονότα του 2012.

Ο μεγάλος Γκάτσμπυ – F. Scott Fitzgerald (εκδόσεις Άγρα)
Η χρονιά ανήκει δικαιωματικά στον Φιτζέραλντ. Tο 2012 είναι φτιαγμένο από τα υλικά του δικού του κόσμου: η παρακμή, η νέα χαμένη γενιά, η οικονομική κρίση και η αναγέννηση της τζαζ. Φέτος μάλιστα το πιο διάσημο έργο του θα το απολαύσουμε και στη μεγάλη οθόνη. Τον Γκάτσμπυ θα υποδυθεί ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο (περισσότερες πληροφορίες για την ταινία εδώ). Επίσης οι εκδόσεις Άγρα θα κυκλοφορήσουν τη θρυλική νουβέλα του (αγαπημένου μου) συγγραφέα σε μετάφραση του Άρη Μπερλή. Θέλω ξανά να απολαύσω αυτόν τον έρωτα για τη Νταίζη, τους χορούς, τα κοκτέιλ στους γαλάζιους κήπους, τις σκηνές στο σαλόνι της θρυλικής έπαυλης με τις floral κουρτίνες που ανεμίζουν στο ανοιξιάτικο αεράκι. Κάθε νέα μετάφραση του βιβλίου είναι για μένα μια ευκαιρία να ταξιδέψω ξανά και ξανά στο μαγικό κόσμο μιας εποχής που αγαπώ.

Ο λυτρωτής / Κυνηγοί κεφαλών - Jo Nesbo (εκδόσεις Μεταίχμιο)
Το «Νέμεσις» του Τζο Νέσμπο (από τον ίδιο εκδοτικό οίκο) ήταν η μεγάλη απόλαυση της περασμένης χρονιάς. Ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα με καταιγιστικό ρυθμό. Ο Νορβηγός μετρ της αστυνομικής λογοτεχνίας έχει ένα πολύ ιδιαίτερο στυλ γραφής. Οι περιγραφές του έχουν μία πατίνα που κάνει πιο σοφιστικέ τις ζόρικες περιπέτειες του ντετέκτιβ Χάρι Χόλε στην παγωμένη Νορβηγία.
Στον «Λυτρωτή» που θα κυκλοφορήσει το Μάρτιο ο Χάρι Χόλε καλείται να λύσει το γρίφο μιας -κατά λάθος- δολοφονίας ενός ένστολου στο Χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν του Στρατού Σωτηρίας. Ενώ στο «Κυνηγοί κεφαλών» που θα βγει το Μάιο, βιβλίο που δεν ανήκει στη σειρά με τις περιπέτειες του Χόλε, ήρωας είναι ο Ρότζερ: Ένας κυνηγός επιχειρηματικών ταλέντων, ο οποίος ζει διπλή ζωή. Το πρωί είναι καθωσπρέπει γιάπης, παντρεμένος με μια όμορφη ιδιοκτήτρια γκαλερί και το βράδυ οργανώνει ληστείες πανάκριβων έργων τέχνης. Η περιπέτεια έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο από το Νορβηγό σκηνοθέτη Μόρτεν Τίλντουμ και την εταιρεία παραγωγής που γύρισε τη σουηδική εκδοχή του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Η Odeon έχει προγραμματίσει την προβολή της ταινίας για το καλοκαίρι του 2012, ενώ οι σινεφίλ έχουν ήδη πάρει μια γεύση από τις Νύχτες Πρεμιέρας το Σεπτέμβριο του 2011.

Το φυλαχτό - Roberto Bolaño (εκδόσεις Άγρα)
Κάθε βιβλίο του Μπολάνιο είναι από μόνο του σημαντικό γεγονός. Στο τέλος του 2011 οι εκδόσεις Άγρα κυκλοφόρησαν το κύκνειο άσμα του Χιλιανού συγγραφέα, το «2066». Ένα απαιτητικό έργο 1166 σελίδων, του οποίου η έκδοση σε τόσο δύσκολες εποχές αποτελεί τεράστιο τόλμημα. Δυστυχώς η τιμή του βιβλίου (37 ευρώ) είναι πλέον απαγορευτική για αρκετούς ανθρώπους, ωστόσο δικαιωματικά ήταν το βιβλίο της χρονιάς. Φέτος οι ίδιες εκδόσεις έχουν προγραμματίσει να βγάλουν τη νουβέλα «Το φυλαχτό». Πρόκειται για την ιστορία της Οξίλιο Λακατούρ, μιας ποιήτριας που βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα, όταν τα τανκς εισέβαλαν στο Πανεπιστήμιο της πόλης του Μεξικού στις 18 Σεπτεμβρίου του 1968. Μια πολύ ωραία παρουσίαση του βιβλίου θα διαβάσετε εδώ.

Η σιωπή του νερού - José Saramago (εκδόσεις Καστανιώτη)
Ο Ζοζέ Σαραμάγκου είναι ένας συγγραφέας που με έχει βασανίσει πολύ. Με τον τρόπο του Κάφκα: τα βιβλία του έχουν γίνει πολλές φορές το τσεκούρι που έχει θρυμματίσει την παγωμένη θάλασσα μέσα μου. Το αλληγορικό «Περί Τυφλότητας» θεωρώ πως επάξια κατατάσσεται πλάι στο «1984» του Όργουελ. Ένα βιβλίο για την τύφλωση του κόσμου που σου ανοίγει τα μάτια. Ένα δυστοπικό μυθιστόρημα που σε θυμώνει βαθιά για την αγριότητα των ανθρώπων, αλλά που στο τέλος σε λυτρώνει αφήνοντας το φως να διαλύσει το σκοτάδι. Όταν ο Σαραμάγκου έφυγε από τη ζωή τον Ιούνιο του 2010, λυπήθηκα πολύ. Χαίρομαι που οι εκδόσεις Καστανιώτη κρατούν το έργο του ζωντανό. Φέτος, μετά το «Χρονικό του μοναστηριού» που κυκλοφόρησε τον περασμένο Δεκέμβριο, θα εκδώσουν τη μικρή ιστορία «Η σιωπή του νερού» -με εικονογράφηση του Μανουέλ Εστράδα- που πρωτοκυκλοφόρησε στην Πορτογαλία το 1997. Πρόκειται για την αναζήτηση ενός νησιού που δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί. Ένα ταξίδι στη θάλασσα που είχε αρχίσει πολύ πριν η βάρκα του ήρωα ριχτεί στο νερό.

Η εντιμότατη εταιρεία – Dominique Manotti & DOA (εκδόσεις Πόλις)
Οι εκδόσεις Πόλις στο νουάρ πολιτικό μυθιστόρημα δεν πιάνονται. Μετά τις εκπληκτικές τριλογίες του Μωρίς Αττιά και του Ζαν-Κλωντ Ιζζό, την παλαιότερη «Τελευταία παγίδα» του Ζαν-Μπερνάρ Πουί, και τα περσινά μυθιστορήματα «Φόνος στο Κιμπούτς» της Μπάτυα Γκουρ και «Μαύρος ουρανός, Μαύρη θάλασσα» του Ιζζέτ Τζελάσιν, φέτος επιστρέφουν με την «Εντιμότατη εταιρεία». Πρόκειται για μία αστυνομική ιστορία με φόντο το τελευταίο δεκαπενθήμερο μιας σημαντικής προεκλογικής αναμέτρησης στη Γαλλία. Το βιβλίο που είναι γραμμένο από δύο συγγραφείς νουάρ μυθιστορημάτων, την αριστερή ιστορικό και συνδικαλίστρια Ντομινίκ Μανοτί και τον δεξιό DOA, ακολουθεί τις υπόγειες συνωμοσίες πίσω από την πολιτική. Χάκερ, παρακρατικές ομάδες, οικολόγοι, μυστικές υπηρεσίες μπλέκονται σε «ένα άψογο μυθιστόρημα», σύμφωνα με τη Le Monde, «για τις αιμομικτικές σχέσεις ανάμεσα στην εξουσία και τις μεγάλες επιχειρήσεις».

The Imperfectionists - Tom Rachman (εκδόσεις Κέδρος)
Αυτό θα το διαβάσω για δύο λόγους: Α. Γιατί έχουν γράψει τα καλύτερα για το νεαρό (πρωτοεμφανιζόμενο) συγγραφέα στους New York Times αλλά και στο blog βιβλίου του New Yorker (όπου του πήραν και συνέντευξη ηλεκτρονικά). Β. Γιατί δουλεύοντας στα μίντια με ενδιαφέρει πολύ μια ιστορία με τρελούς, ιδιόρρυθμους και αγχωτικούς υπαλλήλους σε μια αγγλόφωνη εφημερίδα στη Ρώμη που τη σαρώνει η οικονομική κρίση (όπως άλλωστε και όλα τα ΜΜΕ). Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα από μικρές ιστορίες όσων εργάζονται εκεί: «Από το δημοσιογράφο που συντάσσει τη στήλη με τις νεκρολογίες και ο οποίος προσπαθεί με κάθε ευκαιρία να λουφάρει, και τον νεαρό ελεύθερο ρεπόρτερ που δεν μπορεί να ξεφύγει από τη σκιά του εγωκεντρικού συναδέλφου του, που εργάζεται ως πολεμικός ανταποκριτής, έως τον εκδότη της εφημερίδας που μοιάζει να τον απασχολούν πολύ περισσότερο τα τερτίπια του σκύλου του, Σοπενάουερ, παρά η κρίση που μαστίζει τον Τύπο και δυσκολεύει την επιβίωση των Έντυπων Μέσων και φυσικά και της εφημερίδας του. Για τους εργαζόμενους της εφημερίδας, τα αληθινά πρωτοσέλιδα είναι οι προσωπικές τους ζωές. Και καθώς το κλίμα του τρόμου και της παράνοιας συνεχίζει να απλώνεται και να σκεπάζει κάθε διάσταση της σύγχρονης πραγματικότητας, οι ήρωες του βιβλίου αγωνίζονται να αντισταθούν στις προσωπικές και στις επαγγελματικές πιέσεις που απειλούν να καταστρέψουν τα όνειρα και τις φιλοδοξίες τους».

Η ωραία της ημέρας – Joseph Kessel (εκδόσεις Μεταίχμιο)
Η Κατρίν Ντενέβ, στην ομότιτλη ταινία του Μπουνιουέλ, είναι η πεμπτουσία του φετιχισμού. Αξέχαστη! Η εικόνα μου έχει μείνει: Μια πόρνη πολυτελείας που κατεβαίνει τα σκαλιά της πολυκατοικίας βιαστικά, βάζει τα γυαλιά ηλίου και λίγο πριν ανοίξει την πόρτα ξαναγίνεται μια καθωσπρέπει κυρία που βαδίζει φορώντας την κομψή καμπαρντίνα της στους δρόμους του Παρισιού. Με τη ζώνη στη μέση σφιχτοδεμένη, να κρύβει τις αμαρτίες.
Το Μάιο έμαθα θα κυκλοφορήσει το μυθιστόρημα στο οποίο βασίστηκε το φιλμ. Ο Ζοζέφ Κασέλ αφηγείται την κάθοδο της Σεβερίν Σεριζί στον σκοτεινό κόσμο της επιθυμίας. Ο προβληματικός γάμος της, τα παιδικά της χρόνια που τη σημάδεψαν και την καθόρισαν σεξουαλικά, οι μαζοχιστικές φαντασιώσεις της: όλα όσα την οδήγησαν να εκπορνευθεί με το ψευδώνυμο Ωραία της Ημέρας. Και μόνο για τη Ντενέβ θα το περιμένω με ανυπομονησία.

Ημερολόγιο πένθους – Roland Barthes (εκδόσεις Πατάκη)
Ο Ρολάν Μπαρτ είναι μεγάλος δάσκαλος. Τα «Αποσπάσματα του Ερωτικού Λόγου», η σημειολογική καταγραφή της κοινοτοπίας των ερωτευμένων, υπήρξε για εμένα μεγάλο (αν όχι το μεγαλύτερο) σχολείο. Στις σελίδες αυτού του βιβλίου, ανακάλυψα με τρόμο ότι κατά βάθος, ερωτεύομαι σημαίνει ταξιδεύω στη χώρα της κοινοτοπίας, σε έναν κόσμο όπου όλες οι λέξεις έχουν το ίδιο νόημα, την ίδια κι απαράλλαχτη σημασία για κάθε ερωτευμένο. Εκεί όπου η προσωπικότητα εκμηδενίζεται μπροστά στη γητειά ενός άλλου ανθρώπου ή μιας εικόνας του που εμείς έχουμε χτίσει γι' αυτόν βασιζόμενοι στις πιο ασυνείδητες επιθυμίες μας. Φέτος, έμαθα ότι θα κυκλοφορήσει σε μετάφραση της Κατερίνας Σχινά το «Ημερολόγιο Πένθους». Πρόκειται ακριβώς γι' αυτό που λέει ο τίτλος: μία σειρά από κείμενα γραμμένα σε καρτέλες, με μολύβι ή μελάνι. Ο Μπαρτ καταγράφει σε αυτό το ημερολόγιο από την επομένη του θανάτου της μητέρας του, στις 25 Οκτωβρίου του 1977, τη ζωή του μετά την απώλεια. Για την ιστορία να αναφέρω ότι ο Γάλλος διανοητής πέθανε τρία χρόνια μετά, στις 25 Μαρτίου του 1980 σε ηλικία 64 ετών, εξαιτίας ενός αυτοκινητιστικού ατυχήματος που είχε επιστρέφοντας σπίτι του μετά από ένα γεύμα με τον Φρανσουά Μιτεράν.
O άνθρωπος από το Πεκίνο - Henning Mankell (εκδόσεις Ψυχογιός)
Τα βιβλία του Σουηδού Χένινγκ Μάνκελ είναι γρήγορα, γεμάτα ανατροπές και βία: Φτιαγμένα από τα ιδανικά υλικά, δηλαδή, που θα έκαναν έναν λάτρη της αστυνομικής λογοτεχνίας να τον αγαπήσει. Στο νέο βιβλίο που μεταφράζουν οι εκδόσεις Ψυχογιός στα ελληνικά (θα κυκλοφορήσει τέλη Μαρτίου) θα παρακολουθήσουμε τις έρευνες για μια σειρά δολοφονιών σ' ένα μικρό χωριό στη βόρεια Σουηδία. Με μοναδικό στοιχείο μια κόκκινη κορδέλα, η δικαστής Μπιργκίτα Ρόσλιν, χωρίς τη βοήθεια της αστυνομίας που την αγνοεί, θα ξεσκεπάσει μια συνωμοσία η οποία φτάνει σε πολύ υψηλά κλιμάκια της εξουσίας και συνδέεται με τις πιο σκοτεινές στιγμές στην ιστορία.

Φαρενάιτ 451 - Ray Bradbury (εκδόσεις Άγρα)
Το έχω σε κόμικ. Το έχω δει σε ταινία και στους χειρότερους εφιάλτες μου. Δεν το έχω διαβάσει όμως ποτέ. Θα περιμένω να το βγάλουν φέτος οι εκδόσεις Άγρα σε μετάφραση Βασιλη Δουβίτσα. Το «Φάρενάιτ 451» είναι ο τρόμος κάθε βιβλιόφιλου: Σε μια (φρικτή) κοινωνία του μέλλοντος τα βιβλία είναι απαγορευμένα, όποιος διαβάζει διώκεται, οι βιβλιοθήκες είναι εστίες κακού. Οι πυροσβέστες κυκλοφορούν, αναζητώντας κρυμμένα βιβλία για να τα κάψουν. Στόχος τους είναι να εξαφανίσουν και το τελευταίο βιβλίο σε όλο τον κόσμο. Mέχρι που ένας από αυτούς, ο Μόνταγκ, περνάει στο αντίθετο στρατόπεδο...

Ο γάμος από έρωτα έχει αποτύχει; - Pascal Bruckner (εκδόσεις Πατάκη)
Εκτός από το μυθιστόρημα «Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα» ή το «Μέγαρο των χαστουκιών» ο Πασκάλ Μπρυκνέρ έχει γράψει και εκπληκτικά δοκίμια όπως «Ο πειρασμός της αθωότητας», όλα από τις εκδόσεις Αστάρτη. Σύντομα, όμως, το νέο του δοκίμιο για το γάμο, θα κυκλοφορήσει από τον Πατάκη. Σ' αυτό ο Γάλλος συγγραφέας διερευνά το πως ένας θεσμός (που στηρίζεται στις ελεύθερες επιλογές του καθένα) καταλήγει συχνά πηγή δυστυχίας. Τι συμβαίνει και ο γάμος, εδώ και σαράντα χρόνια, χάνει διαρκώς το κύρος του; Γιατί τα διαζύγια πολλαπλασιάζονται; Και γιατί ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν να δημιουργήσουν μονογονεϊκές οικογένειες;
Αν δεν το είχε γράψει ο Μπρυκνέρ, από άποψη θέματος, ούτε που θα το ξεφύλλιζα έστω για ένα λεπτό. Ο γάμος δεν με αφορά καθόλου, παρόλα αυτά θα το διαβάσω γιατί μου αρέσει πολύ ο τρόπος που ο συγγραφέας προσεγγίζει πάντα και ερμηνεύει τα θέματα της ζωής μας. Η μετάφραση είναι της Σώτης Τριανταφύλλου.

Barrel Fever - David Sedaris (εκδόσεις Μελάνι)
Ο Ντέιβιντ Σεντάρις με έχει κάνει πολλές φορές να κλάψω. Από τα γέλια. Ο τύπος έχει μετατρέψει τις εμμονές του σε διηγήματα και έχει καταγράψει τα πιο οικογενειακά (και όχι μόνο) γεγονότα με χιούμορ που σκοτώνει. Όλα αληθινές εμπειρίες (εκτός από τις ιστορίες στο βιβλίο«Σκίουρος ζητεί βερβερίτσα» όπου οι ήρωες είναι ζώα). Τα αδέρφια του, οι γονείς του, οι φίλοι του, ο σύντροφός του (ακόμα και η μητέρα του τελευταίου) έχουν δει τις ζωές τους να βγαίνουν στο σφυρί. Όχι πάντα με τον πιο κολακευτικό τρόπο γι' αυτούς (αλλά για εμάς που το διαβάζουμε είναι σκέτη απόλαυση).
Η συλλογή διηγημάτων που θα κυκλοφορήσει από τις πολύ καλές εκδόσεις Μελάνι, είναι το πρώτο βιβλίο με μικρές ιστορίες που έγραψε ο συγγραφέας. Τη μετάφραση έχει κάνει η Μυρσίνη Γκανά.

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΑ ΧΑΣΩ: 10 νέες αφίξεις ακόμα...

Οι σκοτεινοί μου τόποι - James Ellroy (εκδόσεις Άγρα): Με αυτοβιογραφικά κείμενα που ρίχνουν φως στα βιώματα, τις εμπειρίες και ελπίζω όχι στις -συντηρητικές, φασιστικές και ρατσιστικές- απόψεις του μεγαλύτερου κατά τη γνώμη μου εν ζωή Αμερικανού συγγραφέα.
Υπέροχοι απόκληροι – Leonard Cohen (εκδόσεις Κέδρος): Γραμμένο τη δεκαετία του '60 στην Ύδρα, το βιβλίο του Κοέν θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά έργα της καναδικής λογοτεχνίας.
Η ιστορία ενός εγκλήματος: Ανάμεσα στη νοσταλγία του καλοκαιριού και στο ψύχος του χειμώνα –Leif G. W. Persson (εκδόσεις Ψυχογιός): To πρώτο μέρος μιας αστυνομικής τριλογίας που καταγράφει όλο το ζοφερό σκηνικό που οδήγησε στη δολοφονία του πρωθυπουργού Ούλοφ Πάλμε το 1986.
Αρκετά ως εδώ – Lionel Shriver (εκδόσεις Μεταίχμιο): Μετά το «Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν» η Λάιονελ Σράιβερ επιστρέφει με ένα ακόμα σκληρό και αληθινό βιβλίο. Η (ζόρικη) ιστορία που αφηγείται αφορά ένα γάμο που δοκιμάζεται από μια ανίατη αρρώστια. Το βιβλίο -το οποίο ήταν υποψήφιο για το National Book Award- είναι, σύμφωνα με τις κριτικές, μία γροθιά στο στομάχι. Ένα δυνατό σχόλιο για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στην Αμερική και όλο το δυτικό κόσμο, για την ανασφάλεια ενός πολίτη που έρχεται αντιμέτωπος με το τέρας που λέγεται κράτος και για το πώς όλη μας η ζωή μπορεί να ανατραπεί από τη μια μέρα στην άλλη.
H φυγή του κυρίου Μοντ / Οι διακοπές του Μαιγκρέ / Ο θάνατος της Μπελ – Georges Simenon (εκδόσεις Άγρα): Ο αγαπημένος μου Σιμενόν με την (υπέροχη ρετρό) κοσμοπολίτικη ματιά του σε τρία βιβλία με την αισθητική Άγρα. (Μπριγιαντίνη στα μαλλιά, μαύρο κοστούμι και παλιές γραφομηχανές! Θα κάνω πάρτι).
Ο θάνατος των ανθρώπων – Δημήτρης Σωτάκης (εκδόσεις Κέδρος): To έκτο μυθιστόρημα ενός συγγραφέα που προσθέτει κάτι εντελώς καινούριο στην ελληνική λογοτεχνία. Mία αλληγορία για την κρίση που βιώνουμε σαν αρρώστια και σαν κατάρα. Στο βιβλίο παρακολουθούμε την αγωνιώδη προσπάθεια των κατοίκων ενός -μέχρι χθες ήσυχου- χωριού, το οποίο χτυπήθηκε ξαφνικά από μια ανεξήγητη κατάρα, να επιβιώσουν μέσα στον παραλογισμό.
Ο καλλιτέχνης και η εποχή του – Albert Camus (εκδόσεις Καστανιώτη): Τα κείμενα και οι ομιλίες του νομπελίστα συγγραφέα στη Σουηδία, τη χρονιά που πήρε το βραβείο, ενώ ακόμα η πατρίδα του η Αλγερία βρισκόταν ακόμα στο μάτι του κυκλώνα, τραυματισμένη βαθιά από τη βία του πολέμου.
Οικογενειακά μυστικά - Camilla Läckberg (εκδόσεις Μεταίχμιο): Η Σουηδή Αγκάθα Κρίστι, όπως την αποκαλούν, επιστρέφει σύντομα στα ελληνικά (μετά την «Παγωμένη Πριγκίπισσα» και τον «Ιεροκήρυκα» που ξεχώρισαν πέρυσι) με νέο μυθιστόρημα. Ηρωίδα είναι πάλι η συγγραφέας Έρικα, η οποία μαζί με τον ντετέκτιβ Πάτρικ Χέντστρεμ, προσπαθούν να λύσουν το γρίφο της δολοφονίας ενός μικρού κοριτσιού που βρέθηκε πνιγμένο στο γραφικό ψαροχώρι Φιελμπάκα.

Eξώφυλλα βιβλίων με υψηλό IQ (PART II)

2012-02-08T01:07:00.001+02:00

Πρωτότυπα, με χιούμορ, με μοντέρνα γραφικά σχέδια, εντυπωσιακές ή κομψές γραμματοσειρές, πολύχρωμα, μαύρα ή γκρι... Όπως κι αν είναι, αυτά τα εξώφυλλα βιβλίων κλέβουν τις εντυπώσεις κι έχουν ένα κοινό: όλα κρύβουν πίσω τους μία δυνατή ιδέα.

Υ.Γ. Για να δείτε το Part I κάντε κλικ εδώ.

Αποδράσεις της μίας σελίδας

2012-02-04T21:58:00.000+02:00

Η θεατρική συγγραφέας Έλενα Πέγκα στο νέο της βιβλίο «Σφιχτές ζώνες και άλλα δέρματα» (εκδόσεις Άγρα) μας ταξιδεύει μέσα από τις λέξεις. Με μικρές ιστορίες, σύντομες, σαν αναμνήσεις που έρχονται ξαφνικά, ξεσηκώνει ένα κύμα συναισθημάτων.

«Βρέχει. Εδώ κι εκεί. Εκεί που εσύ τραγουδάς. Βρέχει πολύ δυνατά. Κάθομαι μέσα στο νυχτερινό μου σπίτι, μέσα σε μια βαθιά περιστρεφόμενη πολυθρόνα. Περιστρέφομαι με την πολυθρόνα και ακούω τη βροχή. Εσύ τραγουδάς. Η βροχή ακούγεται. Εκείνη ακούω. Τη βροχή. Έρχεται ακόμη ένας άνθρωπος. Φέρνει ένα καινούριο ροζ καπέλο για το φωτιστικό. Σβήνει το φως, ξεβιδώνει τη λάμπα, βγάζει το μαύρο, βάζει το ροζ καπέλο στο φωτιστικό, ξανανάβει το φως. Καθόμαστε μέσα στο ροζ φως και μιλάμε για καπέλα. Καπέλα για φωτιστικά. Ανοίγω τις μπαλκονόπορτες. Εσύ τραγουδάς. Αλλά η βροχή ακούγεται πιο δυνατή. Μπαίνει μέσα στο σπίτι. Χτυπά πάνω στα καπέλα των φωτιστικών. Ρίχνει κάτω τα φωτιστικά. Έρχεται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα. Οι κερασιές στον κήπο του γείτονα έχουν χρόνια να δώσουν καρπούς. Μπαίνουν τέσσερις άντρες με βέργες. Μπαίνουν στον κήπο του γείτονα τώρα, μαζί με τη βροχή. Ήρθαν να πειθαρχήσουν τα δέντρα με σκοπό να τα κόψουν αν δεν ανθίσουν. Βλέπω τους άντρες να χτυπούν τα δέντρα. Βλέπω τη βροχή να χτυπά τους άντρες».

Οι περισσότερες από τις 36 μικρές ιστορίες του βιβλίου αρχίζουν και τελειώνουν σε μία μόνο σελίδα. Κι όμως μέσα σε 200 ή 300 λέξεις η συγγραφέας έχει πει τόσα πολλά, κι έχει υπαινιχθεί άλλα τόσα, λες και η κάθε λέξη που γράφει σέρνει πίσω της ένα καραβάνι άλλων λέξεων που σε ταξιδεύουν μέσα στην ερημιά αυτού του κόσμου. Ο ερωτισμός, η μοναξιά, η δύναμη και αδυναμία, το φως μέσα μας και το σκοτάδι, πρωταγωνιστούν περισσότερο κι από τους ίδιους τους ήρωες.

Διαβάζοντας αυτό το μικρό βιβλιαράκι είναι σαν να βλέπεις κλεφτά ένα άλμπουμ από ταξίδια, σαν να διαβάζεις λαθραία τα e-mail του διπλανού σου στο τρένο, σαν να κοιτάς τους περαστικούς και να φαντάζεσαι γραπωμένος από μικρές λεπτομέρειες μια άλλη ζωή, όχι τη δική σου, ούτε τη δική τους, μια άλλη ζωή που δεν υπάρχει εδώ.

«Εγώ θέλω να πάω στην Ταγγέρη, στην Αφρική, εκεί που κάποτε πήγαιναν όλοι οι συγγραφείς που έπαιρναν ηρωίνη. Φορούσαν λινά ρούχα και καπέλα, μένανε σε γαλλικά αποικιακά ξενοδοχεία του 18ου αιώνα και πήγαιναν βόλτες στα παζάρια. Τις νύχτες κοιμούνταν σε κρεβάτια με κουνουπιέρες». (...) «Τα σώματα σε μια ξένη χώρα δεν με δεσμεύουν, με ξεκουράζουν. Δεν θέλω να ξέρω τη ζωή των άλλων. Θέλω τα ξένα σώματα να με αφήνουν να φαντάζομαι ανενόχλητος τη δική μου ουτοπία. Πως ζω σε ένα μεγάλο σπίτι που έχει δωμάτια γεμάτα κουκούλια. Πως φτιάχνω μετάξι. Βαριόμαστε γιατί δεν είμαστε ποιητές. Προσπερνούμε την κάθε στιγμή σαν να είναι συνηθισμένη, ενώ δεν είναι. Αν σταθείς σε αυτή, και την κοιτάξεις βαθιά, η στιγμή μεγαλώνει, ανοίγει, σου δείχνει τα μυστικά της. Θέλω να φτιάξω ένα μεγάλο παιχνίδι που θα μας πάει παντού».

Μες στους χάρτες μου σε ψάχνω...

2012-01-30T00:32:00.001+02:00

Τα πιο μακρινά ταξίδια τα κάνεις με το μυαλό. Τα έχουμε πει αυτά. Με βιβλία και ταινίες. Με μουσικές και ποιήματα. Και φυσικά με τη ζωγραφική. Σε ένα πρόσφατο (αληθινό) ταξίδι μου, περιμένοντας το αεροπλάνο ανακάλυψα στο βιβλιοπωλείο του αεροδρομίου ένα βιβλίο που το ερωτεύτηκα με τη μία. Το πήρα χωρίς δεύτερη σκέψη, γιατί συνδυάζει τη μοντέρνα τέχνη με τους χάρτες που με ξετρελαίνουν. (Μπορώ να καθίσω ώρες χαζεύοντας στα Google Maps δορυφορικές αεροφωτογραφίες από διάφορα μέρη του κόσμου).

Joao Machado, Swimming 2007

Το βιβλίο ονομάζεται «The Map as Art: Contemporary artists explore cartography» (εκδόσεις Princeton Architectural Press). Η Katharine Harmon έχει συγκεντρώσει τα πιο εντυπωσιακά έργα μοντέρνας τέχνης που βασίζονται σε χάρτες. Πρωτότυπες δημιουργίες οι οποίες έχουν ένα κοινό προορισμό: να αποδομήσουν την κλασική χαρτογράφηση του κόσμου. Να μας βοηθήσουν να ανακαλύψουμε στεριές που δεν υπάρχουν. Χώρες φανταστικές όπου όλα είναι πιθανά. Μακρινά νησιά και ακτές όπου η θάλασσα ξεβράζει όνειρα και επιθυμίες που δεν δικαιώθηκαν ποτέ.

Matthew Cusick, Fona's Wave, 2005

«Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια, δεν υπάρχει αυτή η στεριά,

μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε, γι αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου».

Landon Mackenzie, Haubart's Hope, 2001-4

Brigitte Williams, In Peace, 2007

Mark Andrew Webber, Amsterdam, 2007

Jane Hammond, All Souls, 2006

Paula Scher, 2007

Jerry Gretzinger, 1963

Υ.Γ. Aν θέλετε να το παραγγείλετε για να ταξιδέψετε χωρίς να κάνετε ούτε ένα βήμα, κάντε κλικ εδώ.

Υuki 7: Ο Τζέιμς Μποντ φοράει μίνι

2012-01-27T08:46:00.017+02:00

H Yuki 7 είναι σκέτη κόλαση. Φοράει τις πιο καυτές φούστες και κρύβει το όπλο στη ζαρτιέρα. Είναι ο θηλυκός Τζέιμς Μποντ. Οδηγεί γρήγορα αυτοκίνητα, ξέρει να πιλοτάρει ελικόπτερο, πέφτει με αλεξίπτωτα από ένα lear jet που βρίσκεται πάνω από τα σύννεφα. Πυροβολεί εν ψυχρώ και δεν χαλάει ποτέ το μακιγιάζ της, ακόμα κι αν χρειαστεί να ξεπαστρέψει μια ολόκληρη σπείρα οπλισμένων μπράβων. Η μυστική πράκτορας Yuki 7 ηγείται των Gadget Girls, μιας ομάδας θανατηφόρων κοριτσιών, τα οποία ξέρουν μόνο να κερδίζουν. Είναι όμορφες και εκπαιδευμένες να εκτελούν κάθε αποστολή που τους αναθέτουν με χειρουργική ακρίβεια. Η έδρα τους είναι λίγο έξω από το Τόκιο, σε ένα super design καταφύγιο.

Αυτή είναι η βασική ιδέα στα δύο βιβλία που έχει σχεδιάσει ο Αμερικανός illustrator Kevin Dart (εδώ θα δείτε το προσωπικό του blog στην πλατφόρμα Tumblr). Πρόκειται για πολύ ιδιαίτερα κόμικ με εξαιρετική εικονογράφηση. Όσοι λατρεύετε τα sixties, τα κατασκοπικά θρίλερ και τα manga θα ξετρελαθείτε. Εγώ από την ώρα που ανακάλυψα τα τρέιλερ των δύο βιβλίων έχω πάθει ζημιά!

Κάντε κλικ για να απολαύσετε το τρέιλερ του βιβλίου «Looks that kill».

Ο brilliant δημιουργός ονειρεύτηκε το χαρακτήρα της Yuki 7 σε ένα ταξίδι του στο Λονδίνο το 2008. Δούλεψε για καιρό την ιδέα στο μυαλό του και στον ελεύθερο χρόνο του άρχισε να σχεδιάζει τα πρώτα σκίτσα. Τρελαμένος με την αισθητική των κατασκοπικών ταινιών της δεκαετίας του 1960, ολοκλήρωσε το πρώτο βιβλίο με τίτλο: «Seductive Espionage: The World of Yuki 7» με τη συνεργασία της κειμενογράφου Ada Cole. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2009. Εξαιτίας του υπέροχου τρέιλερ με τίτλο «A Kiss From Tokyo» έγινε διάσημος. Τώρα επιστρέφει με μία νέα περιπέτεια που έχει τίτλο «Looks that kill» (εκδόσεις Fleet Street Scandal). Αν θέλετε να παραγγείλετε το βιβλίο (εγώ θέλω τρελά) ρίξτε μια ματιά εδώ.

Εδώ θα δείτε το τρέιλερ «A Kiss From Tokyo» του πρώτου βιβλίου του Kevin Dart

«Seductive Espionage: The World of Yuki 7».

Πατήστε απλά το PLAY

2012-01-25T23:38:00.003+02:00

Στο Vimeo μπορείς να καθίσεις ώρες και να χαζεύεις τα πιο ωραία και πρωτότυπα βίντεο.

Μικρά διαμάντια που ξεχωρίζουν τόσο για τις ιδέες τους όσο και για τα εξαιρετικά γραφικά τους. Εδώ έχω συγκεντρώσει όσα μου άρεσαν πολύ και ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Όλα φυσικά έχουν σχέση με το βιβλίο, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Είτε πρόκειται για βραβευμένα trailer που διαφημίζουν applications για book lovers, είτε για μοντέρνα διαφημιστικά spot για εκδοτικούς οίκους, βιβλία, συγγραφείς και illustrators, είτε για εικαστικές δημιουργίες και ταινίες μικρού μήκους που είναι σκέτη ζημιά... Ας μην πούμε όμως πολλά, άλλωστε οι εικόνες τα λένε όλα!

To βραβευμένο με Όσκαρ The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore iPad App Trailer

from Moonbot Studios on Vimeo

This Is Where We Live from 4th Estate on Vimeo.

The Ice Book (HD) from Davy and Kristin McGuire on Vimeo.

The Diary of a Disappointed Book from Studiocanoe on Vimeo.

Hitch from Pascal Monaco on Vimeo.

Just My Type from Pentagram on Vimeo.

Stories - a short film for book lovers. from Ian Thomson on Vimeo.

The Alphabet 2 from n9ve on Vimeo.

Οι λέξεις που ανθίζουν

2012-01-24T10:00:00.000+02:00

Ο ήχος του παλιού ρολογιού μέσα στη νύχτα. Ο δείκτης που κάνει κύκλους. To βιβλίο μισοδιαβασμένο στο κομοδίνο. Με τις λέξεις του να χάσκουν, έτοιμες να πέσουν στο κενό, μεταξύ κρεβατιού και κομοδίνου. Μισάνοιχτο, με τις σελίδες του τσαλακωμένες, σαν στόμα γεμάτο φράσεις που δεν πρόλαβαν να ειπωθούν.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι: Σε ποια σκοτεινά κι ανεξερεύνητα μέρη του μυαλού μας ανθίζουν σαν λουλούδια τα λόγια των ποιητών; Τι κάνουν οι ήρωες ενός βιβλίου όταν εμείς το αφήνουμε στην άκρη για να ασχοληθούμε με άλλα πράγματα ή για να κοιμηθούμε;

Συνεχίζουν να ζουν στο υποσυνείδητό μας ή αποσύρονται στη χάρτινη φυλακή τους μέχρι να αρχίσουμε ξανά εμείς να δίνουμε ζωή στις λέξεις που τους κρατούν δέσμιους;

Οι λέξεις είναι μαγικές. Χτίζουν μέσα σου έναν ολόκληρο κόσμο σε μια στιγμή, μέχρι μια άλλη λέξη να σου τον γκρεμίσει.

Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους, 

ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς:

ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σ᾿ αἰχμαλωτίσει, 

σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη. 

Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα 

στὴν τύχη. 

Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη. 

Μὴ λὲς «ὁλόκληρη», 

πὲς «ἐλάχιστη», 

ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις.

Ἐλάχιστη 

αἴσθηση, 

λύπη 

ὁλόκληρη 

δική μου. 

Ὁλόκληρη νύχτα.

Υ.Γ. Οι στίχοι είναι από το ποίημα Η περιφραστική πέτρα της Κικής Δημουλά από τη συλλογή Το λίγο του κόσμου (εκδόσεις Ίκαρος)

Όλα τα πρωινά του κόσμου

2012-01-22T10:23:00.016+02:00

Οι ήρωες στα βιβλία και τις ταινίες που αγαπώ πίνουν τσάι και καφέ σε υπέροχες πορσελάνες. Παίρνουν το πρωινό τους στο τραπέζι, δεν βιάζονται ποτέ. Σερβίρουν τους φίλους τους με την πιο καλή τους τσαγιέρα και διαβάζουν την εφημερίδα τους, ενώ το σκυλί μπερδεύεται στα πόδια τους κουνώντας χαρούμενο την ουρά του.

Έτσι έχω τα πρωινά στο μυαλό μου: Πρωινά τρυφερά σαν ζεστά κρουασάν. Γεμάτα με μυρωδιές από γαλλικό καφέ. Με αυγά μελάτα που λιώνουν στο στόμα και γλυκά cupcakes με πολύχρωμο γλάσο. Μαρμελάδες κεράσι και φρέσκο βούτυρο σε τραγανές φρυγανιές ή αφράτα, σοκολατένια, σπιτικά κέικ. Με νυσταγμένες αγκαλιές σε τσαλακωμένα σεντόνια. Με ποιήματα και στίχους από τραγούδια. Με λόγια του αέρα και αστεία στο Twitter ή το Facebook. Με ωραίες φωτογραφίες στα blogs του Tumblr και με συνταγές για τηγανίτες στα πιο ψαγμένα διαδικτυακά περιοδικά γεύσης. Αλλά κυρίως με βιβλία που διαβάζεις κλεφτά στον καναπέ πριν ετοιμαστείς για το γραφείο ή πριν πάρεις το ποδήλατο να πας στην αγορά για ζεστό ψωμί και φρέσκα φρούτα.

Η εξομολόγηση

2012-01-22T02:32:00.000+02:00

Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα

Όλα τα δάχτυλα 

Σιωπή

Έξω από τ' ανοιχτό παράθυρο του ονείρου

Σιγά σιγά ξετυλίγεται

Η εξομολόγηση 

Και σα θωριά λοξοδρομάει προς τ' άστρα!

Υ.Γ. Ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη από τη συλλογή του Προσανατολισμοί (εκδόσεις Ίκαρος)

Chuck Palahniuk και ξερό ψωμί!

2012-01-19T09:55:00.012+02:00

Ο Τσακ Πόλανικ μου αρέσει τρελά! Έχει έναν (μινιμαλιστικό) τρόπο γραφής που με μαγεύει. Οι κοφτές φράσεις του, η λεπτή ειρωνεία και αυτή η εμμονή του με την καταγραφή απίστευτων τεχνικών-πρακτικών πληροφοριών, που άλλους τους κουράζει, εμένα με ξετρελαίνει. Δηλώνω μεγάλος fan του. Έχω διαβάσει όλα του τα βιβλία που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά και τα μισά σχεδόν από τα αμετάφραστα. Αλλά τον ξεχωρίζω όχι τόσο για το «Fight Club» όσο για τη μαύρη κωμωδία «Ο Επιζών» (και τα δύο έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Οξύ, όπως και τα: «Νανούρισμα», «Πνιγμός», «Είμαστε όλοι στοιχειωμένοι»).

Ο «Επιζών» είναι ένα βιβλίο στο οποίο έχω επιστρέψει τέσσερις με πέντε φορές. Και κάθε φορά το απολαμβάνω σαν να ήταν η πρώτη.

O Πόλανικ είναι από μόνος του περίπτωση: ξεκίνησε μεταφράζοντας μάνιουαλ για φορτηγά και τρακτέρ. Αυτό του έδωσε την ευκαιρία να καλλιεργήσει το στυλ του, το οποίο βασίζεται κατά πολύ στη μείξη σουρεαλιστικών σκηνών με έναν καταιγισμό πληροφοριών. Γι' αυτό πριν γράψει ένα βιβλίο επιδίδεται σε μία πολύ μεγάλη έρευνα συλλέγοντας στοιχεία. Για το μυθιστόρημα «Ο Επιζών», όπου επαναλαμβάνει υστερικά tips καθαριότητας, ισχυρίζεται πως δούλεψε λίγο σε ένα συνεργείο καθαρισμού ώστε να πάρει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες που του χρειάζονταν για να χτίσει την κεντρική ιδέα του πειστικά. Και το έκανε τόσο ωραία που το διαβάζεις και κλαις από τα γέλια.

Πρόκειται για την ιστορία ενός μουρλού οικιακού βοηθού, ο οποίος γίνεται ξαφνικά διάσημος όταν αποκαλύπτεται ότι είναι ο τελευταίος επιζών μιας μυστηριώδους αίρεσης, της οποίας τα μέλη αυτοκτόνησαν μαζικά. Ιδιαίτερη περίπτωση. Μαλλί: τύπου Playmobil, κομμένο με την κατσαρόλα (τη βάζει στο κεφάλι και κόβει με το ψαλίδι μόνο ό,τι περισσεύει). Ρούχα: σαν ταμένο. Μπαγιάτικος, αδιάφορος, με φάτσα ασήμαντη, ένας ψυχάκιας που ρίχνει Valium μέσα στο ενυδρείο, επειδή τον ζαλίζουν οι φούρλες που κάνει το χρυσόψαρο στο νερό.

Το πρωί είναι υπηρέτης στη βίλα ενός νεόπλουτου ζευγαριού γιάπηδων.

Όλη μέρα την περνά καθαρίζοντας μανιακά τα σοβατεπί, τινάζοντας χαλιά, σφουγγαρίζοντας σκάλες, γυαλίζοντας ασημικά, ξύνοντας λίπη στον φούρνο μικροκυμάτων, βάζοντας πλυντήριο, σιδερώνοντας, εξαφανίζοντας λεκέδες σπέρματος από βελούδινους βενετσιάνικους καναπέδες με μπαρόκ σκαλίσματα και γυαλίζοντας ένα ένα τα χιλιάδες κρυσταλλάκια Murano στον πολυέλαιο της τραπεζαρίας. Μόνη του διασκέδαση, τα βράδια, είναι να απαντά στη γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης που έχει δημιουργήσει για απελπισμένα πρεζόνια και καταθλιπτικούς αυτοκτονικούς που βρίσκουν το τηλέφωνό του -γραμμένο με ανεξίτηλο μαρκαδόρο- στους τηλεφωνικούς θαλάμους όλης της πόλης. Του τηλεφωνούν και ανάλογα με τα κέφια τους βάζει ακόμα και να αυτοκτονούν.

«Απόψε, κόσμος μού τηλεφωνεί όπως κάθε βράδυ. Έχει πανσέληνο. Οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να πεθάνουν επειδή πήραν κακούς βαθμούς στο σχολείο. Επειδή έχουν οικογενειακά προβλήματα. Έχουν προβλήματα με τον γκόμενό τους. Έχουν άθλιες δουλίτσες του κώλου. Κι όλα αυτά ενόσω προσπαθώ να ξεκοκαλίσω κάνα-δυο αρνίσια παϊδάκια που βούτηξα. (...) Απόψε δοκιμάζω έναν καινούριο τρόπο να φάω σολομό με κρουτόν, μ' ένα νέο σέξι σκέρτσο του καρπού, μια μικρή επιδεικτική χειρονομία για να την υιοθετήσουν οι εργοδότες μου και να καταπλήξουν τους άλλους καλεσμένους στο επόμενο δείπνο. Ένα κολπάκι στο παιχνίδι του σαβουάρ βιβρ. (...) Το τηλέφωνο χτυπά ξανά: Ένας τύπος έχει καλέσει για να πει πως έμεινε στην Άλγεβρα του Β εξαμήνου. Έτσι για εξάσκηση του λέω: Αυτοκτόνησε.

Μια γυναίκα τηλεφωνεί και λέει πως τα παιδιά της δεν κάθονται φρόνιμα. Στο ίδιο μοτίβο, της λέω: Αυτοκτόνησε.

Ένας άντρας τηλεφωνεί για να πει πως το αυτοκίνητό του δεν παίρνει μπρος. Αυτοκτόνησε.

Μια γυναίκα παίρνει για να ρωτήσει τι ώρα αρχίζει η τελευταία προβολή. Αυτοκτόνησε.

Ρωτάει: “Το 555-1237 δεν πήρα; Δεν είναι ο κινηματογράφος Μούρχαους;”

Λέω: Αυτοκτόνησε. Αυτοκτόνησε. Αυτοκτόνησε.

Ένα κορίτσι τηλεφωνά και ρωτάει: “Πονάει πολύ να πεθάνεις;”.

Ε, χρυσό μου, της κάνω, ναι, αλλά πονάει πολύ περισσότερο να συνεχίσεις να ζεις».

Μία φορά την εβδομάδα η κοινωνική λειτουργός τον επισκέπτεται. Την έχει διορίσει το κράτος για να τον ελέγχει. Όπως και όλα τα μέλη της αίρεσης που έχουν βγει στην κοινωνία για να εργαστούν και να στέλνουν λεφτά πίσω στο κοινόβιο.

«Σε κάθε μας συνάντηση διαπίστωνε κι ένα καινούριο πρόβλημα που νόμιζε πως μπορεί να είχα, και μου έδινε κι ένα βιβλίο να διαβάσω τα συμπτώματα. Μέχρι την επόμενη εβδομάδα, οποιοδήποτε πρόβλημα κι αν είχα το ήξερα απέξω κι ανακατωτά.

Τη μια εβδομάδα πυρομανής. Την επόμενη, διαταραγμένη σεξουαλικά ταυτότητα.

Μου είχε πει πως ήμουν επιδειξιομανής, οπότε την επόμενη εβδομάδα της μόστραρα τον κώλο μου.

Μου είχε πει πως είχα διαταραχή ελλειμματικής προσοχής, οπότε κι εγώ άλλαζα διαρκώς θέμα. Ήμουν κλειστοφοβικός, γι' αυτό και έπρεπε να συναντηθούμε έξω στον κήπο.

Ήμασταν αρκετά χαρούμενοι έτσι. Για λίγο. Εκείνη ένιωθε πως προόδευε κάθε εβδομάδα. Εγώ είχα ένα σενάριο, σύμφωνα με το οποίο θα φερόμουν. Δεν βαριόμασταν καθόλου, κι εκείνη φρόντιζε να μου παρέχει τόσα πολλά ψεύτικα προβλήματα που δεν έδινα σημασία σε τίποτα πραγματικό».

Η ρουτίνα του, στην οποία βασίζεται αυστηρά για να μην καταρρεύσει ψυχολογικά, διαλύεται όταν μια μέρα η κοινωνική λειτουργός που τον επισκέπτεται στη βίλα όπου εργάζεται, πεθαίνει στο μπάνιο από τις αναθυμιάσεις των απορρυπαντικών. Κι εκείνος εντελώς χαμένος φτιάχνει ένα cocktail με ρούμι και φράουλα πάνω από το πτώμα της περιμένοντας τους αστυνομικούς να έρθουν.

«Βλέποντάς την να κείτεται στο πάτωμα, έπειτα από τις εκ βαθέων εβδομαδιαίες εξομολογήσεις μας, η πρώτη μου σκέψη ήταν: Άλλο ένα αντικείμενο για μάζεμα.

Οι μπάτσοι ρωτάνε γιατί έφτιαξα κοκτέιλ με ρούμι και φράουλες προτού τους καλέσω.

Διότι μας τελείωσε το βατόμουρο.

Διότι -καλά, δεν το βλέπουν;- δεν έχει καμία σημασία. Ο χρόνος ήταν άνευ ουσίας.

Σκεφτείτε το ως χρήσιμη πρακτική εκπαίδευση. Σκεφτείτε πως η ζωή σας δεν είναι παρά ένα κακόγουστο αστείο.

Τι είναι μια κοινωνική λειτουργός που μισεί τη δουλειά της και χάνει όλους τους ασθενείς; Νεκρή.

Τι είναι ο αστυνομικός υπάλληλος που τη βάζει σε μια μεγάλη πλαστική σακούλα; Νεκρός.

Τι είναι ο τηλεοπτικός ανταποκριτής που τον τραβάει η κάμερα στην μπροστινή αυλής; Νεκρός.

Δεν έχει καμία σημασία. Το αστείο στην υπόθεση είναι πως τα ανέκδοτα όλων μας τελειώνουν με την ίδια ατάκα».

Έτσι, από τη βίλα του ζευγαριού γιάπηδων βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα, όταν αποκαλύπτεται ότι είναι το μοναδικό μέλος της αίρεσης που δεν αυτοκτόνησε. Μπλέκει με μια μισότρελη που βλέπει οράματα (την οποία ερωτεύεται) και με έναν μάνατζερ που τον μεταμορφώνει σε μεσσία. Ο κόσμος τον αποθεώνει, ο μάνατζερ τον στουμπώνει με χάπια αδυνατίσματος και τον πλακώνει στις ενέσεις κολλαγόνου, τον σέρνει και τον δειγματίζει στις εκπομπές σαν καλοκουρεμένο κανίς που κέρδισε το πρώτο βραβείο στα καλλιστεία. Τον βάζει να υπογράφει βιβλία-κονσέρβες με χαϊκού για απελπισμένους και να μιλά σε στάδια με ένα αφιονισμένο κοινό που τον λατρεύει. Και ξαφνικά από το παρελθόν εμφανίζεται κάποιος που απειλεί να τινάξει όλο το οικοδόμημα που τον έκανε διάσημο στον αέρα.

Ο «Επιζών», μαζί με το «Diary», είναι κατά τη γνώμη μου τα πιο καλογραμμένα βιβλία του Πόλανικ. Ενώ το «Choke» (μεταφράστηκε το 2009 από τις εκδόσεις Οξύ με τον ελληνικό τίτλο «Ο Πνιγμός») το χειρότερο, όπως άλλωστε και η αισχρή ταινία που βασίστηκε σε αυτό.

Έκτοτε άλλο μυθιστόρημά του δεν έχει μεταφραστεί στην Ελλάδα. Ο εκδοτικός οίκος που τα βγάζει προφανώς δεν ποντάρει πολύ πάνω του. Έτσι διαβάζω τα νέα του βιβλία στα αγγλικά. Στο πρωτότυπο ο κοφτός λόγος του Πόλανικ είναι ακόμα καλύτερος. Όσα έχω διαβάσει (Snuf, Rant, Invisible Monster, Tell All) τα έχω απολαύσει!

Υ.Γ. Ο Τσακ Πόλανικ έχει ένα πολύ ωραίο site όπου διοργανώνει και μαθήματα δημιουργικής γραφής. Αν σας ενδιαφέρει δείτε το εδώ.

Η Κλεοπάτρα κάνει στριπτίζ...

2012-01-17T23:00:00.002+02:00

...Η Φρίντα Κάλο λατρεύει τους Daft Punk. O Νταλί γίνεται γκρούπι του Πάτινσον και κάνει τρέλες για το True Blood. O Δαλάι Λάμα τριγυρνάει με animal print εσάρπα στο Μπρονξ και ακούει hip hop. O Τσε Γκεβάρα γίνεται ζεν πρεμιέ. Κι ο Φιντέλ Κάστρο ποζάρει με militaire ρόμπα στο εξώφυλλο ενός περιοδικού του 1944. Ο Fabian Ciraolo, ένας νεαρός illustrator από τη Χιλή, δεν έχει αφήσει τίποτα όρθιο. Δείτε εδώ τα πιο χαρακτηριστικά έργα του, ενώ για περισσότερα ρίξτε μια ματιά στο blog του, είναι αληθινά απολαυστικό!

Υ.Γ. Υπάρχουν πολύ ωραία λευκώματα αφιερωμένα στην τέχνη του illustration. Αν σας αρέσει κι εσάς στο Amazon θα δείτε μερικά λευκώματα αφιερωμένα σ' αυτήν και τους δημιουργούς της:

Γραφο(μηχανο)μανής

2012-01-16T03:54:00.004+02:00

(Πηγή: jamesgulliverhancock.com)

Άλλοι λατρεύουν τα παπούτσια (ενίοτε και τα ίδια τα πόδια), άλλοι παθαίνουν ζημιά με τα μαστίγια που έχουν εφτά ουρές, κάποιοι άλλοι όταν βλέπουν μια Porsche να περνάει γρυλίζουν σαν μικρά παιδιά μπροστά σε πολύχρωμες βιτρίνες με παιχνίδια... Τo δικό μου φετίχ είναι οι γραφομηχανές. Έχω τυφλό πάθος γι' αυτές. Τυφλό σαν το σύστημα... Ειδικά για τις Remington. Τις παλιές, τις μαύρες, τις πρόστυχες! Και ό,τι αυτές αντιπροσωπεύουν: Τις λέξεις που γεννιούνται στο χαρτί, τον ηδονικό τους ήχο, τις ιστορίες που «αφηγούνται», τη μυρωδιά απ΄ το μελάνι.

Βλέπω μια γραφομηχανή και φαντάζομαι διάφορα: Cocktail parties στο Ritz σαν τα μυθικά του Φιτζέραλντ. Νεοϋορκέζικα γραφεία όπως αυτά στο Mad Men, με τους άψογα χτενισμένους, κουστουμαρισμένους τύπους που φλερτάρουν στο ασανσέρ κορίτσια με '50s φορέματα του Dior. Διθέσια μικρά αυτοκίνητα με sexy καμπύλες που κατηφορίζουν τις φιδογυριστές πλαγιές της Ριβιέρας. Μια ζωή δηλαδή γεμάτη απολαύσεις, μια ζωή που μυρίζει καπνό και Μartini. Φαντάζομαι παράθυρα με θέα στη θάλασσα και σε ένα μικρό τραπέζι μια μαύρη γραφομηχανή. Κουρτίνες που ανεμίζουν και χαρτιά που τα παίρνει το αεράκι. Φαντάζομαι τύπους με τσιγάρα στο στόμα να γράφουν για δύσκολους έρωτες. Όσο πιο δύσκολοι οι έρωτες τόσο πιο δυνατά τα χτυπήματα στα πλήκτρα.

(Πηγή: etsy.com)

(Πηγή: browndresswithwhitedots.tumblr.com)

(Πηγή: designspiration.net)

(Πηγή: etsy.com)

(Πηγή: cmybacon.com)

(Πηγή: netvibes.com)

(Πηγή: weheartit.com)

(Πηγή: ffffound.com)

(Πηγή: weheartit.com)

(Πηγή: changerdedeco.canalblog.com)

(Πηγή: weheartit.com)

(Πηγή: re-nest.com)

(Πηγή: Ηugo Guiness)

(Πηγή: roseandgrey.co.uk)

(Πηγή: modcloth.com)

(Πηγή: benignobjects.blogspot.com)

(Πηγή: stylemepretty.com)

(Πηγή: typedeck.com)

(Πηγή: organize.com)

(Πηγή: etsy.com)

Υ.Γ. Ο Αιμίλιος το μήλο μού κρατάει μούτρα που του έχω βάλει μια γραφομηχανή για wallpaper.

V for Vintage

2012-01-13T02:01:00.002+02:00

Λεκιασμένα τραπέζια από τα ίχνη του κρασιού και σημαδεμένα μούτρα. Ξεφτισμένοι τοίχοι. Ρυτίδες πάνω στο σοβά. Ξύλινα πατώματα που τρίζουν. Σκονισμένες βιβλιοθήκες. Κλειστά πιάνα με νότες από μουσικές που δεν ακούγονται πια.

Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει. Από τις μίνιμαλ επιφάνειες, τη λάμψη της λάκας και του μαύρου γυαλιού, ξαφνικά μια απίστευτη λαχτάρα με στέλνει στα σκοτεινά υπόγεια για να ξεθάψω τις πιο παλιές ιστορίες. Πένες σκουριασμένες και βρώμικα μελάνια σε γυάλινα μικρά βαζάκια. Φωτογραφίες ασπρόμαυρες και ξεφτισμένες πια πολαρόιντ.

Μου αρέσει τραβάω στην τύχη ιστορίες από τη μνήμη, να ξύνω πληγές, να έρχομαι ξανά αντιμέτωπος με πράγματα που νόμιζα πως είχα ξεπεράσει. Πράγματα που άφησα πίσω μου. Έτσι για εκδίκηση. Για να θρυμματίζω πού και πού την παγωμένη θάλασσα μέσα μου. Για να θυμάμαι. Πως ό,τι δεν οξειδώνεται δεν αναπνέει.

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι από το παλαιοβιβλιοπωλείο Ερατώ στο Μοναστηράκι. Αν σας βγάλει ο δρόμος σας ρίξτε μια ματιά. Θα το βρείτε στην οδό Θησείου στον αριθμό 9. Έχει ανεκτίμητους θησαυρούς και κυρίως ξέρει να λέει με τον καλύτερο τρόπο -τα βιβλία- τις πιο παλιές ιστορίες.

Περί έρωτος, βιβλίων και άλλων δαιμονίων

2012-01-10T23:33:00.002+02:00

Αν μου ζητούσαν να διαλέξω τα βιβλία που καθόρισαν τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τα πράγματα, θα διάλεγα τα πιο ερωτικά απ' όλα. Τα βιβλία που μου αποκάλυψαν την αμφισημία του έρωτα. Τα διάβασα κυρίως στην εφηβεία και λίγο μετά, σπουδάζοντας. Τα ξαναδιάβασα και φυσικά επιστρέφω και επιστρέφω και θα επιστρέφω σε αυτά, γιατί όσο κι αν πάρω το μάθημα, ευτυχώς, όταν ερωτεύομαι ξεχνάω στο δευτερόλεπτο κάθε λέξη. Μπαρτ, Κούντερα, Μπρυκνέρ, Γκαίτε (ναι, Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου -εκδόσεις Άγρα- είναι το πιο βαθιά ερωτικό βιβλίο που έχω διαβάσει: ένας ύμνος στο ρομαντισμό).

Στα Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα (εκδόσεις Αστάρτη) ο Πασκάλ Μπρυκνέρ μιλά για τη βία της σεξουαλικής βουλιμίας. Σελίδα σελίδα το βιβλίο περιγράφει την ιστορία ενός έρωτα που γεννιέται όπως όλοι οι έρωτες (όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε το αντίθετο): εντελώς τυχαία. Με χειρουργική ακρίβεια καταγράφει όλα τα στάδια μιας σχέσης: από τον ενθουσιασμό μέχρι τον απόλυτο εκφυλισμό. Και φυσικά μιλά για την αυταπάτη που μας θολώνει το νου όταν ερωτευόμαστε και μας κάνει να πιστεύουμε ότι μπορούμε να κατακτήσουμε τόσο βαθιά τον άλλον που θα γίνει ένα με την εικόνα που έχουμε φτιάξει. «Τη στιγμή ακριβώς που εγώ ανέβαζα στα ύψη τον εξωτισμό της, απαιτώντας σχεδόν απ' αυτήν να ταυτιστεί με την εικόνα που είχα φτιάξει στο μυαλό μου, εκείνη δεν είχε παρά μια επιθυμία: να προδώσει την καταγωγή της και ν' αφομοιωθεί».

Στο ίδιο μοτίβο, αν και όχι με τις ακραίες σεξουαλικές περιγραφές του Μπρυκνέρ, και ο Μίλαν Κούντερα στους Γελοίους Έρωτες (εκδόσεις Οδυσσέας και πιο πρόσφατα εκδόσεις Εστία με τίτλο Κωμικοί Έρωτες). Με μια σειρά ιστοριών φωτογραφίζει πλήρως τη μεγαλύτερη παρεξήγηση του έρωτα: τη σύγκρουση της εξιδανικευμένης εικόνας στην οποία υποκύπτουμε παράφορα με την (φρικτή) πραγματικότητα του άλλου ατόμου. Γιατί τελικά όσο τέλειος κι αν είναι ένας άνθρωπος πώς να συναγωνιστεί με το ιδανικό που πάμε εμείς και χτίζουμε στο κεφάλι μας;

«Σκεφτόταν ότι αυτή η κοπέλα, όπως την αγαπούσε, δεν ήταν παρά ένα προϊόν της επιθυμίας του, της αφηρημένης σκέψης του, της εμπιστοσύνης του, και ό,τι η φίλη του, όπως ήταν πραγματικά, ήταν η γυναίκα που στεκόταν εκεί, απελπιστικά άλλη, απελπιστικά ξένη, απελπιστικά πολύμορφη».

Εδώ μιλάει λοιπόν ένας ερωτευμένος και λέει: Χάνομαι, υποκύπτω. Ή αλλιώς, στο πιο ρεμπέτικο, «σ' αυτόν τον κόσμο όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί, κι οι πόθοι τους ακολουθούνε υπόγεια διαδρομή». Τo βιβλίο Αποσπάσματα του Ερωτικού Λόγου του Ρολάν Μπαρτ (εκδόσεις Ράππα) κάνει ακριβώς αυτό: φωτίζει την υπόγεια διαδρομή στο μυαλό ενός ερωτευμένου. Είναι ίσως το μοναδικό βιβλίο που έχει καταγράψει λέξη-λέξη την απόγνωση του έρωτα. Και την απόλυτη μοναξιά εκείνου που χτυπιέται βαθιά από τα βέλη του: αφού από την ακαταμάχητη έλξη βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπος με το χάος της απώλειας. Όχι της απώλειας του άλλου, αλλά της εικόνας που είχε χτίσει ο ίδιος.

«Κατάργηση: Πνοή γλώσσας κατά τη διάρκεια της οποίας το υποκείμενο φτάνει στο σημείο να καταργήσει το αγαπημένο αντικείμενο κάτω από το βάρος του έρωτα: χάρη σε μια καθαρά ερωτική διαστροφή, το υποκείμενο καταλήγει να αγαπά τον έρωτα και όχι το αντικείμενο». (...) «Κι αν έρθει μια μέρα που θα πρέπει να αποφασίσω οριστικά να απαρνηθώ τον άλλον, το σφοδρό πένθος που θα με καταλάβει τότε είναι το πένθος για το Φαντασιακό: ήταν μια αγαπημένη δομή».

Όπου «Φαντασιακό» τώρα εμείς ας βάλουμε στο νου μας τα καλύτερα: αγκαλιές και φιλιά στα σινεμά, τηλεφωνήματα μέχρι το πρωί, υποσχέσεις σε κουβαριασμένα σεντόνια και κυρίως εκείνο το γλυκό συναίσθημα ότι ξαφνικά ανήκουμε κάπου. Μέχρι να τραβηχτεί λίγο η κουρτίνα και να έρθουμε αντιμέτωποι με την ουτοπία.

Νομίζω ότι πιο πολλά έμαθα από αυτά τα βιβλία, παρά από τις σπουδές μου, όταν το έσκαγα από τα μαθήματα και καθόμουν στον πεζόδρομο του Eν Δελφοίς και διάβαζα. Καμένος από έναν έρωτα για μια εικόνα. Ένα πάθος ανολοκλήρωτο, άρα απεγνωσμένο για πάντα. Ένα trompe l'oeil του νου που με διάλυσε και μου έδωσε την ευκαιρία να βγω από το κουκούλι της εφηβείας. Τότε διάβαζα οτιδήποτε μπορούσε να ρίξει φως στο σκοτάδι: στο γιατί ερωτευόμαστε και στο τι κρύβεται πίσω από την επιθυμία. Ένα από αυτά ήταν και το βιβλίο Ρομαντικό Ψεύδος & Μυθιστορηματική Αλήθεια (εκδόσεις Ίνδικτος). Ο καθηγητής Ρενέ Ζιράρ αποκαλύπτει εδώ όσα ξέρουμε κατά βάθος για τον έρωτα αλλά μας αρέσει να κάνουμε τους ανήξερους. Μέσα από μια ιδιαίτερη ανάλυση των πιο διάσημων μυθιστορημάτων όλων των εποχών αποκαλύπτει τα βαθύτερα κίνητρα του έρωτα. «Νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι, αυτόνομοι ως προς τις επιλογές μας, είτε πρόκειται για μια γραβάτα είτε για μια γυναίκα. Ρομαντική αυταπάτη! Στην πραγματικότητα επιλέγουμε τα αντικείμενα που επιθυμεί ήδη κάποιος άλλος... Ο Ρενέ Ζιράρ εντοπίζει παντού αυτό το φαινόμενο της τριγωνικής επιθυμίας: στη διαφήμιση, στη φιλαρέσκεια, στην υποκρισία, στον ανταγωνισμό των πολιτικών κομμάτων, στο μαζοχισμό και στο σαδισμό, κ.λπ.».

Για να μη μιλήσω φυσικά για την Κάρεν Χόρνεϊ και τους έρωτες των νευρωτικών στο υπέροχο βιβλίο O Nευρωτικός Άνθρωπος της Εποχής μας (εκδόσεις Επίκουρος) ή για το Μονόγραμμα του Ελύτη και τη Μήδεια στην αξεπέραστη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά: Του έρωτα μέγα κακό σπαράζεις τους ανθρώπους. Με ματωμένους κόπους αυτοί που αγάπησαν ξεχνούν...

Υ.Γ.1. Ο πίνακας είναι δημιουργία της Jane H Kim και έχει τίτλο Αfter. Όπως βλέπετε άλλοι για να ξεχάσουν το ρίχνουν στον ύπνο αμέριμνοι, άλλοι το ρίχνουν στα βιβλία. Όπως μπορεί ο καθένας ;-)

Υ.Γ.2. Kι ένα τραγούδι, το πιο ερωτικό του David Bowie, ιδανικό για εκείνα τα βράδια...

Καιρός σκεπτικός. Κατά τόπους μελαγχολικός. Πολύ μελαγχολικός.

2012-01-08T22:23:00.002+02:00

Kαρυστιάνη λοιπόν δεν είχα διαβάσει ποτέ. Παρά την επιμονή πολλών γνωστών μου που είχαν ενθουσιαστεί με τη γραφή της στη «Μικρά Αγγλία» ή στα «Σακιά». Τα τελευταία της διηγήματά με τίτλο «Καιρός σκεπτικός» που εκδόθηκαν πρόσφατα, όπως όλα της τα λογοτεχνικά βιβλία από τον Καστανιώτη, μου τα χάρισε μία πολύ καλή μου φίλη. Τα διάβασε μέσα σε μια νύχτα και μου τα έδωσε. Γιατί έκλαψε με το Θεριό.

Κι έκλαψα κι εγώ με το Θεριό. Και με πολλά ακόμα. Όχι γιατί είναι συγκινητικά, αλλά ακριβώς το αντίθετο, γιατί είναι κοφτά και γραμμένα τόσο όμορφα που φτάνουν μέχρι την ψυχή.

Η Καρυστιάνη είναι αυτό που λέμε κλασική. Σ' αυτά τα διηγήματα μιλά για ανθρώπους αληθινούς, για όσους κρύβονται πίσω από τις κλειστές πόρτες του διπλανού σπιτιού, για όλους αυτούς που προσπερνούμε στο μετρό χωρίς καν να φανταζόμαστε τι ιστορίες κουβαλάνε. Πόσα ζόρια, πόσες χαρές βάζουν στη ζυγαριά για να ισορροπήσουν. Για ανθρώπους πίσω από τα νούμερα και τις στατιστικές, πίσω από τις δόσεις, τις οικονομικές αναλύσεις: Για όλους εμάς που προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Κόντρα στον καιρό τον δύσκολο. Τον σκεπτικό.

«Με το Καιρός Σκεπτικός επέστρεψα ξανά μετά από χρόνια στα διηγήματα», εξηγεί η ίδια η Ιωάννα Καρυστιάνη σε πρόσφατη συνέντευξή της στη Lifo «αυτό έγινε γιατί όσα ζούμε μου επέβαλαν τον χαρακτήρα του επείγοντος και η μικρή φόρμα ανταποκρίνεται στα γρήγορα. Ένιωθα καταπλακωμένη από ποσά, τόσα τα χρέη, τόσα τα ελλείμματα, τα πανωτόκια, οι μίζες, οι φευγάτες καταθέσεις, οι φόροι, τα χαράτσια, οι δόσεις, αμάν-αμάν η δόση, μη χάσουμε τη δόση, πάνω απ’ όλα η δόση. Ξέφυγα, λοιπόν, στα κλεφτά, με απλές ιστορίες εδώ κι εκεί, σε γειτονιές κι επαρχίες, με ήρωες που μοχθούν και ποθούν και πενθούν και πορεύονται μονάχοι, ερήμην του πολιτικού συστήματος».

Όλες οι ιστορίες, εννιά τον αριθμό, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Διαδραματίζονται στα Χριστούγεννα εν καιρώ κρίσης. Και μας διδάσκουν με τον πιο τρυφερό τρόπο μόνο αυτό: πώς το καλό που έχουμε μέσα μας μπορεί να μας ξελασπώσει όταν τα πράγματα ζορίζουν αληθινά.

Ήταν ένα ωραίο τριήμερο με την Καρυστιάνη. Μελαγχολικό και γι' αυτό βαθιά ανθρώπινο. Ήσυχο όπως η αλήθεια που όταν κάτσει μέσα μας μας γαληνεύει.

Υ.Γ. «Είχε πάνω της όλα τα καλύτερα του χωριού. Στα μάτια της τα φουντούκια του. Στα μάγουλά της τα μήλα του. Στα χείλη της τα κεράσια του. Στο γέλιο της το γουργούρισμα του νερού στα δυο ποτάμια, Σκουμπίν και Μελόζα. Στα μπράτσα της τις λυγαριές που ανθίζουν στις όχθες».

Μα υπάρχει καλύτερη αρχή από τούτες εδώ τις φράσεις για έναν κρυφό έρωτα, όπως αυτός που περιγράφεται στο διήγημα Μπάρδο; «Στα μπράτσα της τις λυγαριές που ανθίζουν στις όχθες». Και στην ψυχή, λεβάντα, θα συμπλήρωνα εγώ.

Εξώφυλλα βιβλίων με υψηλό IQ

2012-01-06T10:02:00.006+02:00

Κάνω τις βόλτες μου στο Amazon ή σε διάφορα εκπληκτικά sites όπως το Book Cover Archive και παθαίνω ζημιά από τα πιο ευφάνταστα εξώφυλλα βιβλίων που κυκλοφορούν. Στο δεύτερο οι Ben Pieratt και Eric Jacobsen συγκεντρώνουν τα πιο λαμπρά παραδείγματα: εξώφυλλα με πολύ ιδιαίτερο concept που τραβούν το βλέμμα και αποδεικνύουν ότι το graphic design είναι συχνά η πιο καλή διαφήμιση (ακόμα και για ένα μέτριο βιβλίο). Χαζεύοντας κατά καιρούς στα βιβλιοπωλεία του εξωτερικού ή στα αντίστοιχα ηλεκτρονικά έχω ζηλέψει και, ως εκ τούτου, έχω αναρωτηθεί πολλές φορές γιατί στην Ελλάδα ακόμα η πλειοψηφία των εκδοτών (ευτυχώς υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις που ακολουθούν πολύ τα πρότυπα του εξωτερικού) διστάζει να παίξει σε αυτό το επίπεδο; Μήπως αυτά τα εξώφυλλα τελικά δεν θα πουλούσαν στη δική μας (μικρή) αγορά; Δεν είναι έτοιμο ακόμα το ελληνικό κοινό γι' αυτή την αισθητική; Ή μήπως δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι σχεδιαστές που θα δημιουργούσαν κάτι τόσο πρωτότυπο; Για τα δύο πρώτα δεν γνωρίζω την απάντηση, προφανώς οι επαγγελματίες του χώρου κάτι θα ξέρουν που εμείς οι αναγνώστες αγνοούμε. Για το τελευταίο όμως είμαι σίγουρος πως κάποιο λάθος γίνεται: Υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι γραφίστες οι οποίοι θα σκότωναν για να σχεδιάσουν ένα εξώφυλλο βιβλίου που θα ξεχώριζε όχι μόνο για το περιεχόμενό του, αλλά και για την «εξωτερική του εμφάνιση». Δουλεύοντας χρόνια στα έντυπα και τη διαφήμιση έχω γνωρίσει πολλούς brilliant και ταλαντούχους ανθρώπους με ιδέες. Γιατί δεν αξιοποιούνται λοιπόν από την αγορά του βιβλίου ώστε να πάψουν να θυμίζουν τα εξώφυλλα των βιβλίων αφίσες λαϊκής βραζιλιάνικης σειράς;

Δείτε εδώ και απολαύστε μερικά από τα εξώφυλλα βιβλίων που βρήκα στο Book Cover Archive. Θεωρώ ότι «παίζουν» τόσο δυνατά στο πρώτο ραντεβού που τα ερωτεύεσαι με μία μόνο ματιά!

Υ.Γ. Στο blog The Casual Optimist μπορείτε να διαβάσετε μία συνέντευξη των δημιουργών του Book Cover Archive Ben Pieratt και Eric Jacobsen.

Βιβλιομαγειρέματα (ή αλλιώς: γύρισε ο Τσέχοφ και βρήκε το καπάκι)

2012-01-04T10:29:00.018+02:00

Στην κουζίνα του παλιού μου σπιτιού δεν υπήρχαν ούτε ποτήρια. Στα ντουλάπια έβρισκες μόνο βιβλία. Όχι με συνταγές μαγειρικής, τα κανονικά. Μυθιστορήματα και ποιήματα πλάι σε κουτιά του καφέ και σε μπουκάλια με βότκα. Τα άπαντα της Κικής Δημουλά και του Ελύτη τα είχα τακτοποιήσει πάνω από την πιατοθήκη, μαζί με τα θεατρικά του Τσέχοφ, εκεί όπου κανονικά ένας φυσιολογικός άνθρωπος κρύβει τις σουπιέρες και τις σαλατιέρες από το καλό του σερβίτσιο.

Ίσως γιατί, μάλλον από ένστικτο, ήξερα από τότε ότι η μαγειρική κατά βάθος είναι ποίηση. Το να επιλέγεις τα υλικά, είναι σαν να διαλέγεις τις λέξεις. Κι ο χρόνος που χρειάζεσαι για το μαρινάρισμα ή το ψήσιμο μοιάζει με τις σιωπές και τις παύσεις ανάμεσα στους στίχους.

Πολλά χρόνια δεν ήξερα να βράσω ούτε ένα αυγό (ακόμα η αλήθεια είναι πως δυσκολεύομαι να το πετύχω: ή πολύ μελάτο βγαίνει ή πολύ σφιχτό). Με την Koriakamatra γυρνούσαμε για χρόνια κάθε βράδυ μετά το γραφείο από εστιατόριο σε εστιατόριο, τρώγοντας όλα τα λεφτά μας σε μύδια αχνιστά με μουστάρδα και κόλιανδρο και σε σούπες βελουτέ με μπρικ και μαϊντανό. Τα μόνα προϊόντα που υπήρχαν στην βιβλιοκουζίνα μου ήταν κάτι βιολογικά ζυμαρικά με την υπογραφή του Φίλιπ Σταρκ που μου είχαν κάνει δώρο.

Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να ανακαλύψω τις χαρές της μαγειρικής: Τη μεθυστική μυρωδιά ενός υπέροχου κρασιού Vinsanto σε μία σάλτσα που δένει αργά, τα χρώματα των φρεσκοκομμένων λαχανικών που έχεις διαλέξει μόνος, τα αρώματα των μπαχαρικών, ακόμα και τον ήχο που κάνει το κρεμμύδι όταν τσιγαρίζεται στο καυτό λάδι.

Όλα τα έμαθα διαβάζοντας: η μαγειρική μου αρχίζει και τελειώνει στα βιβλία. Ποδιά, κουτάλα και το βιβλίο ανοιχτό στον πάγκο. Τα ωραιότερα λευκώματα μαγειρικής «μουντζαλιασμένα» με ρίγανη και τζίντζερ. Πανάκριβα, με σκληρό εξώφυλλο, και δεκάδες ελεεινές λαδιές σε κάθε σελίδα δεσπόζουν περήφανα στη βιβλιοθήκη, πλάι σε εκείνα της Taschen για τον Μαγκρίτ, τον Καντίνσκι και τον Λούσιαν Φρόιντ.

Το καλύτερό μου είναι να αγοράζω κρασιά και μικρές ντιζαϊνιές για την κουζίνα: ασπρόμαυρες κουτάλες, χωνί του λαδιού με μύτη Πινόκιο...

...και μαχαίρια που μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις και σαν στένσιλ αν σου έρθει η έμπνευση κόβοντας την παρμεζάνα να το ρίξεις ξαφνικά στο graphic design.

Το χειρότερό μου είναι όταν διαβάζω Τζέιμς Ελρόι να μαγειρεύω μετά κρέας. Σπλάτερ που ούτε ο Dexter δεν αντέχει. Είναι οι μέρες που γίνομαι φανατικός vegetarian.

Μαγειρεύω και οι ήρωες απ΄τα βιβλία που αγάπησα μπλέκονται στο μυαλό μου με συνταγές που έχω διαβάσει. Φτιάχνω νουντλς με κοτόπουλο και κάσιους και σκέφτομαι τον Τόρου Οκάντα στο «Κουρδιστό Πουλί» του Μουρακάμι (εκδόσεις Ωκεανίδα) που έβραζε ζυμαρικά και μιλούσε με φωνές από το υπερπέραν στο τηλέφωνο. Αγοράζω θαλασσινά και μου έρχονται στο νου οι μασσαλιώτικες γεύσεις στα μυθιστορήματα του Ζαν-Κλωντ Ιζζό. Στρώνω τραπέζι και θυμάμαι τη φίλη μου την Ειρήνη απ' το Twitter να μου μιλά με τις ώρες για τα απολαυστικά φαγητά στις αστυνομικές ιστορίες του Αντρέα Καμιλλέρι, με ήρωα τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο που ξέρει να απολαμβάνει το καλό φαγητό όσο κανένας στη λογοτεχνία.

Οργανώνω το τέλειο γευστικό έγκλημα με συνταγές που βασίζονται στα μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι: Στο βιβλίο «Σασπένς καραμελέ» (εκδόσεις Ηλέκτρα) οι Ανν Μαρτινετί και Φρανσουά Ριβιέρ έχουν συγκεντρώσει 100 συνταγές αγγλικής κουζίνας που είναι εμπνευσμένες από εκείνες που αναφέρονται στα βιβλία της θρυλικής συγγραφέως. Συνταγές που έχουν γίνει βεβαίως φονικά όπλα στα χέρια των αδίστακτων ηρώων της, αφού «στα πενήντα από τα περίπου ογδόντα μυθιστορήματά της, η Άγκαθα Κρίστι "σκοτώνει" τους ήρωές της, όχι με πιστόλια, λοστούς και στιλέτα αλλά με δηλητηριασμένα ποτά και εδέσματα».

Προσπαθω να καταλάβω μια συνταγή για να φτιάξω μια έθνικ σαλάτα με απ΄το Μαρόκο και την Αλγερία και θυμάμαι τον Πάκο Μαρτίνεθ και τον φίλο του τον Μωρίς Σουκρούν -από το εκπληκτικό «Μαύρο Αλγέρι» του Μωρίς Αττιά (εκδόσεις Πόλις)- να τρώνε ποικιλίες σε ένα καφενείο στο Μπαμπ-ελ-Ουέντ.

Κι επειδή καμιά φορά ξεχνιέμαι -διαβάζοντας στην πολυθρόνα- κι αφήνω την κατσαρόλα στο μάτι, όλοι γνωρίζουν ότι στην κουζίνα μου επιβεβαιώνεται απόλυτα το γνωστό ρητό για τον καπνό και τη φωτιά.

Όσες αποτυχίες κι αν έχω, όμως, δεν πτοούμαι με τίποτα: Διαβάζω λίγο Μαλβίνα από το μικρό βιβλιαράκι «Σαββατογεννημένη» (εκδόσεις Τσαγκαρουσιάνος) που έχει συγκεντρωμένα όλα τα άρθρα που έγραψε στο περιοδικό Symbol, και παίρνω θάρρος:

«Τώρα επιστρέφω στη λατρεμένη μου κουζίνα. Που στη γλώσσα των Ανόητων σημαίνει: Ω ανυπέρβλητο σώμα της αγκινάρας, στην αγκαλιά μιας σος από ήπια φραγκοστάφυλα, με τις συστάδες σπαραγγιών τριγύρω. Και με τα ξέφωτα στις παρυφές του πιάτου, όπου το πατέ της πάπιας καιροφυλακτούσε...»

Αυτές τις ημέρες διαβάζω μεταξύ άλλων και τα «Ημερολόγια κουζίνας» του Μιχάλη Μιχαήλ. Ένα υπέροχο βιβλίο από τις εκδόσεις Ποταμός που συγκεντρώνει τα κείμενα από την ομότιτλη στήλη του στη Lifo. Με εμπνέει και εκεί που κάθομαι στον καναπέ κι απολαμβάνω καναπεδάκια με σπρώχνει πίσω στην κουζίνα. Στη δική μου ή -αν βαριέμαι- στης μητέρας μου που είναι πάντα ανοιχτή και μοσχομυρίζει νοστιμιές. Όπως αυτή η σπιτική τάρτα με σπανάκι και κατσικίσιο τυρί.

Ορίστε και η συνταγή: Τάρτα με σπανάκι & κατσικίσιο τυρί

Υλικά: Μακάρι να 'ξερα.

Εκτέλεση: Κατεβαίνουμε δύο ορόφους με το ασανσέρ και ξεκλειδώνουμε διακριτικά με το κλειδί μας γιατί είναι μεσημέρι. Πηγαίνουμε στον φούρνο της μαμάς, ανοίγουμε την πόρτα και βγάζουμε έξω την ταρτιέρα. Κόβουμε (λιποθυμώντας από την πείνα) ένα κομμάτι (κόβουμε και δεύτερο γιατί των φρονίμων τα παιδιά...) και φεύγουμε αλαλάζοντας (από μέσα μας) με τυφλή χαρά...

Υ.Γ. Καλή σας όρεξη! ;-)

Το πορνό του βιβλιόφιλου

2012-01-02T18:15:00.006+02:00

To Bookshelf Porn είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομά του: ένα blog με «...πορνό για τους λάτρεις του βιβλίου». Ένα φωτογραφικό ιστολόγιο στην πλατφόρμα Tumblr. με τις ωραιότερες, φετιχιστικές, βιβλιοφιλικές φωτογραφίες σε όλο τον κόσμο. Μπήκα και έπαθα παροξυσμό: εκατοντάδες βιβλιοθήκες, δωμάτια ολόκληρα με ράφια γεμάτα βιβλία, μικρόκοσμοι των λέξεων που υπόσχονται ταξίδια μακρινά σελίδα σελίδα. Δημιουργός του blog ο Anthony Dever, ένας brilliant τύπος που δουλεύει στη διαφήμιση, ιδρυτής επίσης των blogs Everything on the Internet is true και Professional Internet Enthusiast.

Οι εραστές του βιβλίου (Πηγή: Βookshelf Porn via Nadja Pausch)

Tα φωτογραφικά ιστολόγια όπως τo Bookshelf Porn, τα οποία παρουσιάζουν με ερωτικό πάθος μόνο εικόνες που εμπνέουν, είναι μεγάλη τάση! Η καταγραφή της καθημερινότητάς μας, των ονείρων και των επιθυμιών μας, των μικρών μας στιγμών, μέσω του ψηφιακού φακού (ακόμα και του κινητού) είναι πλέον σχεδόν πορνογραφική.

Η ιστορία ξεκίνησε από τα blogs με συνταγές. Μερικά από αυτά ξεχώρισαν για το εκπληκτικό food styling και γρήγορα άρχισαν να διαδίδονται, μέχρι που γεννήθηκε η τάση του Food Porn. Δηλαδή φωτογραφίες ονειρεμένων πιάτων που σε κάνουν να πεινάς: ζυμαρικά που κολάζουν, σαλάτες που θυμίζουν νατουραλιστικούς πίνακες, σοκολατένια κέικ φωτογραφημένα με τέτοιο τρόπο ώστε να βλέπεις το σιρόπι που τρέχει στο κουτάλι και να νιώθεις πως λιώνει στο στόμα σου.

Πολύ σύντομα και με την ανάπτυξη των κοινωνικών δικτύων όπως το Pinterest ή το Instagram που άρχισαν να γιγαντώνονται, αναγκάζοντας τόσο το Facebook όσο και το Twitter να ενσωματώσουν το παιχνίδι της εικόνας περισσότερο στις λειτουργίες τους, όλοι (οι web enthusiasts) γίναμε παπαράτσι του εαυτού μας. Και το Food Porn πέρασε σε όλες τις φάσεις της καθημερινότητάς μας: στη διακόσμηση του σπιτιού, στις βόλτες στην πόλη, στα ταξίδια, στις διακοπές, στις μικρές απολαύσεις του ελεύθερου χρόνου μας. Σε ολόκληρη τη ζωή μας. Φαίνεται ότι σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο αποσπασματικός, o φετιχισμός με την εικόνα σαρώνει τα πάντα, μεταφράζοντας κάθε μας στιγμή και σκέψη σε φωτογραφίες.

Εδώ απολαύστε μαζί μου τα ωραιότερα βιβλιοφιλικά ενσταντανέ που αλίευσα σερφάροντας ηδονικά στο Bookshelf Porn. Έχει τα πάντα: από ονειρεμένες γωνιές, εντυπωσιακές βιβλιοθήκες, παράξενα ή ατμοσφαιρικά βιβλιοπωλεία, βιβλιοκοσμήματα και γιατί όχι και βιβλιοτατουάζ!

(Πηγή: Βookshelf Porn via lovegeneration)

(Πηγή:Βookshelf Porn - Αριστερά: Paolo Emilio via Flickr. Δεξιά: via thingssheloves)

(Πηγή: Βookshelf Porn via archsy.tumblr.com)

H βιβλιοθήκη του μουσείου Reina Sofia στην Ισπανία (Πηγή: Bookshelf Porn via whatisthedifference)

(Πηγή: Bookshelf Porn via Flickr / varnishdesign)

(Πηγή: Βookshelf Porn via leilawashere.deviantart.com)

(Πηγή: Bookshelf Porn via weheartit.com)

(Πηγή: Bookshelf Porn via bookoasis)

(Πηγή: Bookshelf Porn via siggne)

(Πηγή: Bookshelf Porn via Viktor Fretyan)

(Πηγή: Bookshelf Porn via Pinterest)

(Πηγή: Βookshelf Porn via yimmyayo)

(Πηγή: Bookshelf Porn via otis&frank)

(Πηγή: Bookshelf Porn via loveforfashion)

(Πηγή: Βookshelf Porn via theberry.com)

(Πηγή: Bookshelf Porn via conanthelibrarian)

(Πηγη: Bookshelf Porn via Vanden Eeckhoudt-Creyf)

(Πηγή: Bookshelf Porn via fuckyeahtattoos)

Δημόσια βιβλιοθήκη του Κάνσας (Πηγή: Bookshelf Porn)

(Πηγή: Bookshelf Porn - Αριστερά: via catladysoul. Δεξιά: via helloyoucreatives)

(Πηγή: Βookshelf Porn via bookoasis)

(Πηγή: Βookshelf Porn via nothingsacred)

(Πηγή: Bookshelf Porn via am_studio_10)

(Πηγή: Βookshelf Porn via homedsgn.com)

(Πηγή: Bookshelf Porn via Flickr)

Απατάτε το βιβλίο που διαβάζετε με άλλα;

2011-12-31T16:58:00.001+02:00

Εσείς πόσα βιβλία διαβάζετε παράλληλα; Είστε μονογαμικοί ή πολυγαμικοί αναγνώστες; Κάνετε απιστίες στο βιβλίο σας με άλλα που σας κλέβουν ξαφνικά την καρδιά; Είστε επιρρεπείς στους έρωτες που σε παρασύρουν από την πρώτη σελίδα ή μένετε σταθεροί μέχρι τέλους σε μια και μόνο ιστορία;

Το δικό μου κομοδίνο, αν το ρωτήσετε, έχει να σας πει φρικτές ιστορίες απιστίας. Μου αρέσει να μπλέκω σε παράλληλες περιπέτειες και δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω. Μπορεί ένα βράδυ να πέσω στο κρεβάτι μου με δύο ή τρία βιβλία. ;-) Ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής. Μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, βιογραφίες, αστυνομικά θρίλερ: γιατί κάθε νύχτα δεν είναι ίδια. Βεβαίως και υπάρχει πάντα αυτό που λέμε: «Το βιβλίο που διαβάζω τώρα», αλλά παρεμβάλλονται και άλλα πολλά.

Υπάρχουν άνθρωποι που τρελαίνονται, δεν θέλουν καθόλου να πετούν από το ένα βιβλίο στο άλλο. Αποσυντονίζονται. Για μένα δεν υπήρξε ποτέ πρόβλημα. Αντιθέτως αυτές οι μικρές απιστίες με βοηθούν να επιστρέφω σε ένα βιβλίο με πάθος.

Άνθρωπος που ούτως ή άλλως κάνω ταυτόχρονα πολλά πράγματα, λόγω υπερκινητικότητας ή του συνδρόμου ελλειμματικής προσοχής -δεν γνωρίζω να σας πω- μου αρέσει να ζω έχοντας πολλές εξόδους διαφυγής, ανάλογα με το mood στο οποίο βρίσκομαι.

Βοηθά και η μνήμη: θυμάμαι απίστευτες λεπτομέρειες ακόμα κι αν περάσει καιρός από βιβλία που έχω διαβάσει. Λες και γράφουν μέσα μου σαν αληθινές αναμνήσεις οι ζωές των άλλων. Κι έτσι αν πιάσω ένα βιβλίο μετά από καιρό, ρίχνω μια ματιά στην τελευταία παράγραφο που είχα μείνει και ξεκινώ σαν να μην πέρασε μια ώρα.

Αυτές τις μέρες λόγω Χριστουγέννων μου άνοιξε η όρεξη για εγκλήματα σε στοιχειωμένους πύργους: έτσι θυμήθηκα ένα βιβλίο που είχα -κακώς- εγκαταλείψει στα μισά ένα χρόνο πριν: «Θάνατος σε ιδιωτική κλινική» της Π. Ντ. Τζέιμς (εκδόσεις Καστανιώτη).

Ένα μυθιστόρημα με υπέροχες περιγραφές ενός πύργου της εποχής των Τυδώρ: Αναμμένα τζάκια και δροσερά απεριτίφ πριν το δείπνο, συζητήσεις σε μια ατμοσφαιρική βιβλιοθήκη γεμάτη ράφια με παλιά δερματόδετα βιβλία, παράθυρα τύπου Τζέην Έυρ που βλέπουν σε κήπους της αγγλικής εξοχής.

Ο παλιός πύργος έχει μετατραπεί από έναν διάσημο πλαστικό χειρουργό σε κλινική για κυρίες που θέλουν να κάνουν αισθητικές επεμβάσεις μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. Εκεί μια βροχερή μέρα καταφθάνει η Ρόντα Γκράντουιν, γνωστή δημοσιογράφος που ειδικεύεται στα σκάνδαλα, τρόμος και φόβος κάθε κοσμικής κυρίας, η οποία επιθυμεί να αφαιρέσει ένα σημάδι από το πρόσωπό της (την είχε μαχαιρώσει ο μέθυσος πατέρας της όταν ήταν μικρή). Η Ρόντα το βράδυ μετά την επέμβαση, ενώ μόλις έχει συνέλθει από τη νάρκωση, δολοφονείται στη σουίτα της. Ο ταξίαρχος Νταλγκλίς (ο γνωστός ήρωας της Π. Ντ. Τζέιμς κι από άλλα βιβλία) καλείται με την ομάδα του να λύσει το μυστήριο πριν η κατάσταση πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις στα μίντια. Ποιος είναι ο δολοφόνος; Όλοι όσοι βρίσκονταν στον πύργο τη νύχτα του φόνου ανακρίνονται κι οι προσωπικές τους εκτιμήσεις και ιστορίες χτίζουν μια ενδιαφέρουσα ιστορία που γίνεται ακόμα πιο ωραία εξαιτίας των ατμοσφαιρικών περιγραφών της σύγχρονης Αγκάθα Κρίστι της Βρετανίας, όπως αποκαλούν τη συγγραφέα Π. Ντ. Τζέιμς οι φανατικοί αναγνώστες της.

Υ.Γ.1 Ξαπλωμένος σε γούνινα ζεστά ριχτάρια, παράλληλα με αυτό το βιβλίο, που μόλις τελείωσα, διαβάζω και την αγγλική έκδοση του «1Q84» του Χαρούκι Μουρακάμι, τη βιογραφία του Φράνσις Μπέικον: «Ανατομία ενός Αινίγματος» (έχω κολλήσει μαζί της!), ποιήματα της Μάτσης Χατζηλαζάρου, ενώ ένα απόγευμα στον καναπέ τελείωσα και τη μικρή νουβέλα τα «Ημερολόγια από τη χώρα των Χριστουγέννων» του Ντέιβιντ Σεντάρις (ο οποίος με κάνει πάντα να κλαίω από τα γέλια) εκδόσεις Μελάνι .

Υ.Γ.2 Σας εύχομαι καλή και δημιουργική χρονιά! Με υγεία, τρυφερές αγκαλιές και διαβάσματα...

Υ.Γ.3 Αλήθεια εσείς τι διαβάζετε τώρα;

Φράνσις Μπέικον & σαλάμι με επικάλυψη παρμεζάνας

2011-12-28T03:29:00.001+02:00

Όταν φύγω από τα media θα ανοίξω ένα μπακαλοβιβλιοπωλείο που θα το ονομάσω «Ο Μπρετόν». Ένα μαγαζάκι κατάλευκο με πολλά ράφια, καλά βιβλία και εκατοντάδες παλιά βάζα και βαζάκια γεμάτα καρυκεύματα, βότανα και μυρωδικά. Από το ταβάνι θα κρέμονται σαλάμια, πικάντικα σουτζούκια, παστουρμάδες, ματσάκια ρίγανης, γιρλάντες με λιαστές ντομάτες και αποξηραμένα μήλα, πλεξούδες σκόρδα και καλάθια με φασκόμηλο.

Στο πεζοδρόμιο θα έχω μικρά τραπέζια στολισμένα με δυόσμους και μαϊντανούς και θα σερβίρω κολασμένες τάρτες και άλλες σπιτικές γκουρμεδιές με υλικά που θα μαζεύουν οι φίλοι μου από τα ταξίδια τους σε όλο τον κόσμο.

Πλάι στις μαμαδίστικες ταραμοσαλάτες που θα φέρνω απ' τα χωριά θα υπάρχει το ράφι των υπερρεαλιστών και δίπλα στα μπαχάρια όλη η λογοτεχνία της Ανατολής, για να μπλέκονται μεταξύ τους τα αρώματα που αναδίδουν οι σελίδες με αυτά της κανέλας, του πιπεριού και της πάπρικας.

Στα χαρμάνια του καφέ και στη μαύρη ζάχαρη από τη Λατινική Αμερική θα βολέψω τους πιο αγαπημένους μου: τον Κασάρες, τον Μπόρχες και τον Χουάν Ρούλφο. Το «Πέδρο Πάραμο» θα το βάλω και σε ειδική προθήκη, πάνω από τα μεξικάνικα, μιας και είναι το βιβλίο που με έχει συγκλονίσει πιο βαθιά απ' όλα όσα έχω διαβάσει.

Το μπακαλοβιβλιοπωλείο μαζί με τα πιάτα της ημέρας θα σερβίρει ανυπερθέτως και βιβλία. Τα οποία θα δίνουμε βεβαίως και βερεσέ, σε βιβλιόφιλους που ζορίζονται.

Κι έτσι, στο μπακαλοβιβλιοπωλείο «Ο Μπρετόν», θα περνάω τη μέρα μου σουρεαλιστικά, όπως μου αρμόζει: ανάμεσα σε βιβλία του Τζόναθαν Φράνζεν, φέτα βαρελίσια και σε γάτες που θα τις φωνάζω όλες Κάφκα ανεξαιρέτως.

Μέχρι τότε όμως θα αρκεστώ να τριγυρνάω στην πόλη με το ποδήλατο ανακαλύπτοντας τρύπες με μικρούς ανεκτίμητους θησαυρούς, όπως το Eλιξίριον στην Ευριπίδου.

Θα αγοράζω σχεδόν ηδονικά στα παλιά και στα καινούρια γκουρμεδομπακάλικα, από την Ευριπίδου μέχρι το Κολωνάκι, deli νοστιμιές και καρυκεύματα, παράξενες μουστάρδες, ανατολίτικα τσάτνεϊ και αλάτια με μυρωδικά από την Προβηγκία. Όπως σήμερα. Που πέρασα όλη μου τη μέρα στο κέντρο διαλέγοντας αρωματικά λιβάνια, μουστάρδες, ποικιλίες φρέσκου πιπεριού, κουκουνάρια για τις σαλάτες μου και τα ωραιότερα τυριά και αλλαντικά που μου έκανε κέφι να δοκιμάσω.

Πήρα το ποδήλατο και ξεκινώντας από το Θησείο άρχισα να χαζεύω στα παλαιοπωλεία της Ερμού και τα μικρομάγαζα της Αθηνάς.

Εδώ βρήκα μπουκάλια: για κάθε χρήση. Για κρασί, λάδι, ξίδι, αρωματικά έλαια και λικέρ κεράσι με συνταγή της γιαγιάς.

Περνώντας από τη Σταδίου έκανα μια στάση για να χαζέψω λίγο τη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου Ιanos. Αλλά είδα τη βιογραφία του Φράνσις Μπέικον «Ανατομία ενός αινίγματος» από τον Michael Peppiatt (εκδόσεις Μικρη Άρκτος) και δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Και τελικά έκατσα πολύ.

Με το σακίδιο στην πλάτη φορτωμένο με μπαχαρικά, τυριά και σαλάμια και τον Μπέικον αγκαλιά ξεχάστηκα για ώρα κοιτώντας τους πάγκους που ήταν φορτωμένοι με βιβλία.

Είδα τον καινούριο Μουρακάμι: «Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω το τρέξιμο» (εκδόσεις Ωκεανίδα). Ένα βιβλίο όπου ο συγγραφέας του «Κουρδιστού Πουλιού» περιγράφει τη δική του ιστορία, για το πως άρχισε να γράφει όταν πούλησε το τζαζ μπαρ του, αλλά και για το πως κόλλησε με το τρέξιμο.

Και ξετρελάθηκα όταν έπεσα σχεδόν πάνω σε μία στοίβα με το νέο μυθιστόρημα «Η γυναίκα με το νούμερο 13» του Χοσέ Κάρλος Σομόθα που μεταφράστηκε στα ελληνικά (εκδόσεις Πατάκη). Ο συγγραφέας του απολαυστικού κβαντικού θρίλερ «Η θεωρία των χορδών» επέστρεψε με μία νέα ιστορία μυστηρίου για την ποίηση που «προορισμένη να αντανακλά όλες τις ομορφιές του κόσμου, γίνεται το πιο λεπτό εργαλείο καταστροφής».

Περιμένοντας στο ταμείο έπεσε το μάτι μου στο νέο βιβλίο της Ζυράννας Ζατέλη «Ηδονή στον κρόταφο» (εκδόσεις Καστανιώτη) με όλα τα μυστικά της συγγραφικής της ...κουζίνας, γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο.

Στριμώχνοντας τον Σομόθα, τον Μουρακάμι, τη Ζατέλη και τον Μπέικον ανάμεσα σε σαλάμια και κατσικίσια τυριά ανέβηκα στο Κολωνάκι για μουστάρδες. Αφού πριν, βεβαίως, σταμάτησα να χαζέψω καμιά δεκαριά βιτρίνες στη Βουκουρεστίου.

Το σόου είχε από ριγέ ελέφαντες στη βιτρίνα του Louis Vuitton που θύμιζαν Moulin Rouge...

...μέχρι υπέρκομψα μαύρα κοστούμια στα Prada που θα τα ζήλευε στα σίγουρα ο Φιτζέραλντ.

Κατάκοπος μετά κατηφόρισα στο Θησείο και έκατσα για φαγητό στο Κουτί, όπου έφαγα μοσχαράκι μαριναρισμένο σε μέλι, ήπια ένα ποτήρι κρασί κι άρχισα να διαβάζω τον Μπέικον.

Είχε βραδιάσει όμως πια και έκανε κρύο. Γύρισα με το ποδήλατο στο σπίτι και τακτοποίησα τους θησαυρούς μου. Το καλύτερό μου: κάθε βαζάκι και μια ιστορία.

Υ.Γ. Μετά έλεγα να πάω σινεμά να δω τη Μέριλιν. Αλλά άνοιξα τον Αιμίλιο το μήλο και ξεχάστηκα. Τελικά η Μέριλιν άργησε μια μέρα...

Χριστούγεννα είναι...

2011-12-24T20:12:00.002+02:00

...να διαβάζεις μέχρι το πρωί ιστορίες για στοιχειωμένους πύργους και εγκλήματα στην αγγλική εξοχή και να κοιμάσαι μέχρι το μεσημέρι.

...να ξυπνάς ακούγοντας τα πουλάκια στα δέντρα να τιτιβίζουν και να χουζουρεύεις στο κρεβάτι χωρίς να σε νοιάζει τι ώρα θα σηκωθείς και τι άλλο θα κάνεις μέσα στη μέρα.

...να πίνεις καφέ και να χαζεύεις όση ώρα θες στο διαδίκτυο.

...να φτιάχνεις με τις ανιψιές σου (απαίσια) cupcakes σε περίεργα σχήματα (και μετά να τα πετάτε συνωμοτικά και να αγοράζετε έτοιμα παριστάνοντας ότι είναι δικά σας).

...να πηγαίνεις βόλτα με το ποδήλατο στα βιβλιοπωλεία και να καταλήγεις στο ταμείο φορτωμένος βουλιμικά με δέκα βιβλία, ενώ έχεις εξακόσια ακόμα στη βιβλιοθήκη που δεν έχεις διαβάσει.

...να ακούς μουσική και να ταξιδεύεις πάνω σε μια βελούδινη φωνή.

...να πηγαίνεις στο θέατρο ή στη Λυρική σκηνή και να φοράς το πιο κόκκινο κασκόλ

πάνω από τη μαύρη καπαρντίνα σου.

...να ανάβεις τα λαμπάκια στα δέντρα της βεράντας στις 5:00 το απόγευμα και να τυλίγεσαι με το πιο ζεστό ριχτάρι για να πάρεις έναν υπνάκο σαν τεμπέλης γάτος στον καναπέ.

...να παρακολουθείς μαγεμένος τον πιο καλό σου φίλο που κοιμάται σαν μωρό στο γούνινο χαλάκι του.

...να γεμίζεις το βάζο με λουλούδια και τη φρουτιέρα με ρόδια.

...να περπατάς άσκοπα στους δρόμους με το σακίδιο στην πλάτη γεμάτο δώρα για όσους αγαπάς, ακούγοντας κλασική μουσική στο iPod, και οι σταγόνες της βροχής να σου λερώνουν τα γυαλιά.

...να ετοιμάζεις ένα γιορτινό δείπνο για λίγους φίλους και όταν φύγουν να κοιτάς κουρασμένος τους λεκέδες του κόκκινου κρασιού στο τραπέζι και να αναπολείς: κάθε λεκές και μια ιστορία. Γιατί τα ευτυχισμένα και καλοζωισμένα σπίτια έχουν πάντα τέτοια σημάδια σε κάθε τους γωνιά, σαν ρυτίδες, για να θυμίζουν πως η αγάπη δεν μένει στην επιφάνεια, χαράζεται βαθιά.

Υ.Γ. Σας εύχομαι καλά Χριστούγεννα, ήσυχα και ευτυχισμένα!

Ένα resort αποκλειστικά για book lovers

2011-12-18T20:03:00.004+02:00

Μαγιό, cocktails και μια αγκαλιά γεμάτη βιβλία. Τίποτε άλλο δεν χρειάζεται κανείς σε αυτό το ξενοδοχείο για να είναι ευτυχισμένος. Το «The Library» βρίσκεται στο εξωτικό νησί Κο Σαμούι της Ταϊλάνδης και είναι ένα πολυτελές conceptual resort φτιαγμένο για όσους βάζουν πρώτα στη βαλίτσα τους τα βιβλία τους και μετά το αντηλιακό και τις Havaianas.

Γεμάτο γωνιές για διάβασμα και με μια minimal εντυπωσιακή βιβλιοθήκη στην καρδιά του, το «Library» αποτελεί το ιδανικό καταφύγιο για τύπους σαν εμένα. Μανιακούς βιβλιόφιλους που λατρεύουν να περνούν τις διακοπές τους ξαπλωμένοι σε μια σεζ λονγκ. Για αθεράπευτους τεμπέληδες που προτιμούν να διαβάζουν τις περιπέτειες του Jo Nesbo με κομμένη την ανάσα, από το να βουτούν στα βαθιά χωρίς αναπνευστήρα αναζητώντας κοράλλια και αστερίες.

Η γυάλινη βιβλιοθήκη δεσπόζει στο κέντρο του resort.
Το γυάλινο δωμάτιο που ονειρευόταν όλη του τη ζωή ο Αντρέ Μπρετόν.

Η πισίνα είναι επενδυμένη με κόκκινη ψηφίδα που κάνει το νερό να μοιάζει με αίμα (αν διαβάζετε Τζέιμς Ελρόι) ή με cocktail (αν διαβάζετε Φιτζέραλντ). Γιατί όλα τελικά όλα έχουν σχέση με το βιβλίο.

Από εδώ διαλέγει κανείς λευκώματα με φωτογραφίες. Μια εικόνα χίλιες λέξεις.

Πρωινό μπροστά στην παραλία: Γαλλικός καφές, χυμός πορτοκαλιού
και τσαλακωμένο βιβλίο με άμμο στη ράχη.

Y.Γ. Αν είχατε αυτή τη θέα θα καταφέρνατε άραγε να διαβάσετε έστω και μία σελίδα;

Το πιο ωραίο βιβλιοπωλείο των Κυκλάδων

2011-12-17T23:55:00.000+02:00

Το έχω σκεφτεί πολλές φορές: Αν δεν περνούσα τη ζωή μου κλεισμένος σε ένα γραφείο, θα ήθελα να είχα ένα μικρό βιβλιοπωλείο σε νησί. Σαν τον Βιβλιοπόντικα στη Σύρο. Ένα μοντέρνο μαγαζί γεμάτο βιβλία και μικρά έργα τέχνης.

Να ζω χαλαρά, όπως δεν έχω ποτέ ζήσει δηλαδή περνώντας όλα αυτά τα χρόνια τις μέρες (και τις νύχτες μου πολλές φορές) σε φασαριόζικα γραφεία σύνταξης εφημερίδων και περιοδικών. Να ρίξω ταχύτητα, να μην κάνω παράλληλα τριάντα διαφορετικά πράγματα, να μην πιέζω κανέναν να προλάβει ένα deadline. Nα μην χάνω τον ύπνο μου για νέα που σήμερα θα γραφτούν κι αύριο θα σκορπίσουν σαν χαρτιά στον άνεμο.

Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να ζήσω έτσι, ή μάλλον δεν ξέρω για πόσο θα μπορούσα να ζήσω έτσι, μέσα στην ησυχία. Αλλά θα ήθελα να το δοκιμάσω. Να ανακαλύψω την ομορφιά της βραδύτητας. Να ξυπνώ και να κοιτώ από το παράθυρο το χειμώνα την αγριεμένη θάλασσα, που σκάει στους τοίχους των σπιτιών στα Βαπόρια. Να κατεβαίνω με το ποδήλατο στην πλατεία του Δημαρχείου. Να πίνω τον πρώτο καφέ της μέρας στου Στελλά ή στης Νινέττας που φτιάχνει τέλειες πίτες, να τριγυρνώ στα στενά άσκοπα και να ανοίγω το βιβλιοπωλείο με την ησυχία μου. Να μιλάω χαλαρά με τους πελάτες για βιβλία και όταν δεν έχει κόσμο να διαβάζω ή να γράφω. Το μεσημέρι να κλείνω την πόρτα και να πηγαίνω στο πιο ψηλό σημείο του νησιού για να χαζέψω τη θάλασσα. «Να λογαριάσω το μηδέν μου με το άπειρο»*. Να δω στον ανοιχτό ορίζοντα πόσο λίγα και ασήμαντα είναι όλα αυτά που αφήνουμε να μας κάνουν τη ζωή πιο μικρή, σαν τους τοίχους που υψώνουμε γύρω μας και μας στερούν τη θέα σε αυτό που πραγματικά είμαστε.

Υ.Γ. Αν επισκεφθείτε ποτέ την Ερμούπολη κάντε μια βόλτα στον Βιβλιοπόντικα. Βρίσκεται στην οδό Άνδρου, κάπου ανάμεσα στο λιμάνι και το Δημαρχείο. Είναι το πιο όμορφο βιβλιοπωλείο που έχω δει στις Κυκλάδες. Κάθε φορά που πηγαίνω περνάω σίγουρα δύο και τρεις φορές. Αγοράζω βιβλία, χαζεύω το κολάζ στην πόρτα της αποθήκης και τη φωτογραφία του Ανδρέα Εμπειρίκου στο μαύρο κάδρο πίσω από το ταμείο. Και πάντα σκέφτομαι το ίδιο: πόσο θα ήθελα να είχα κάποτε κι εγώ ένα τόσο ωραίο μικρό μαγαζί.

*Στίχος της Λίνας Νικολακοπούλου από το τραγούδι «Το Πάτωμα»

Τα πιο ...διαβασμένα εξώφυλλα του New Yorker

2011-12-10T19:17:00.001+02:00

Νομίζω δεν υπάρχει άλλο περιοδικό στον κόσμο που να αγαπά τόσο πολύ το βιβλίο και τους συγγραφείς όσο το New Yorker. Από τις 21 Φεβρουαρίου του 1925 που κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος μέχρι σήμερα, από τις σελίδες του έχουν περάσει οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες του περασμένου αιώνα και αυτής της δεκαετίας. Δεν ήταν λίγες οι φορές, στα 86 αυτά χρόνια, που το βιβλίο πρωταγωνιστεί στα εξώφυλλα του New Yorker. Εδώ έχω συγκεντρώσει μερικά από αυτά, τα πιο αγαπημένα μου. Εξώφυλλα ντυμένα πάντα με πίνακες, σκίτσα ή μοντέρνες εικονογραφήσεις, που έγιναν το σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης εποχής. Χωρίς να αλλοιωθούν ούτε στο ελάχιστο, χωρίς να χάσουν την αίγλη τους, παρέμειναν το αντίβαρο ακόμα κι όταν η εικόνα εκτόπισε βίαια την ουσία. Το New Yorker κράτησε χαρακτήρα όταν μεσουρανούσε η άγρια, κενόδοξη, φιγούρα και ο ωμός νεοπλουτισμός. Ήταν και παραμένει μια «σφαλιάρα» στην αναίδεια ενός κόσμου που στέκεται θορυβωδώς στην επιφάνεια.
Ακόμα κι αν τα έντυπα κάποια μέρα στο μακρινό (;) μέλλον σταματήσουν να εκδίδονται και διανέμονται αποκλειστικά σε ηλεκτρονική μορφή, ελπίζω να συνεχίσουμε να βλέπουμε αυτά τα εξώφυλλα-έργα τέχνης, έστω και σε οθόνες αφής.
Μπορεί το χαρτί κάποια στιγμή να ξεπεραστεί (που δεν το πιστεύω) το να διαβάζεις όμως ποτέ. Γιατί όπως είπε ο Ντέιβιντ Ρέμνικ, ο σημερινός διευθυντής του New Yorker, στο BHMAgazino και στον δημοσιογράφο Μάκη Προβατά (23/10/11), αυτό είναι θέμα χαρακτήρα: «Δεν πήγα σε ένα πανεπιστήμιο που μου έμαθαν να διαβάζω ούτε μεγάλωσα σε περιβάλλον με βιβλία, ήταν μάλλον θέμα χαρακτήρα. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια πραγματικά μεσαία. Ο πατέρας μου ήταν οδοντίατρος και η μητέρα μου δασκάλα, μέχρι που αρρώστησε σε πολύ νεαρή ηλικία και εγκατέλειψε. Εγώ απλώς κόλλησα την αρρώστια να διαβάζω βιβλία από πολύ νέος. Βιβλία που είχαν να κάνουν με τον δικό μου κόσμο και άλλα που δεν είχαν καμία σχέση με αυτόν. Διάβαζα τον Φίλιπ Ροθ ο οποίος έγραφε ιστορίες που συνέβαιναν στη διπλανή μου πόρτα και παράλληλα άρχισα να ανακαλύπτω όλους αυτούς τους συγγραφείς, κυρίως Ρώσους, τον Τσέχοφ και τον Τολστόι και τον Ντοστογιέφσκι, που περιέγραφαν πράγματα μακρινά σε εμένα, αλλά τελικά τόσο κοντινά μου. Όμως δεν είναι δύσκολοι να τους καταλάβεις, απλώς πρέπει να διαβάσεις τις ιστορίες τους, και έπειτα από λίγο παύει να σε τρομοκρατεί η ανάγνωση του έργου τους και μένει το μεγαλείο του».

Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο (χωρίς τον Προυστ)

2011-12-06T01:51:00.001+02:00

Οι πιο ωραίες παραλίες που θυμάσαι δεν είναι εκείνες που είχαν τα πιο κρυστάλλινα νερά, αλλά εκείνες στις οποίες είχες ξεχαστεί όλη μέρα διαβάζοντας.

Ξαπλωμένος ράθυμα κάτω από ένα αρμυρίκι, με τα πόδια γυμνά μέσα στο νερό, και συντροφιά με ένα βιβλίο. Και «τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική»*.

Κρατάς αυτές τις μέρες, της απόλυτης ανεμελιάς, και τις φέρνεις ξανά και ξανά στο νου όταν γυρίζεις απ' το γραφείο τέτοιες ώρες σαν αυτήν. Όταν βάζεις στο iPod να παίξουν μουσικές και με ένα ποτήρι κρασί προσπαθείς να αναπληρώσεις τον χαμένο χρόνο. Εκείνες τις βόλτες με το ποδήλατο που δεν έγιναν, τα απογευματινά φιλιά έξω από το σινεμά που δεν δόθηκαν, τα διαβάσματα στην πιο ωραία ώρα, λίγο πριν το δειλινό. Και τις περισσότερες φορές το κόλπο πιάνει. Χάρη στην ευσπλαχνική φαντασία και στη μνήμη που επιμένει να γαντζώνεται ευτυχώς, σαν από ένστικτο, σε ό,τι πιο φωτεινό. Και μόνο το να θυμηθείς εκείνα τα μεσημέρια αρκεί. Τις βόλτες μέσα στον ήλιο, στους στενούς χωματόδρομους με τις ξερολιθιές, στους γυμνούς λόφους πάνω από το Αιγαίο.

Αρκεί, στ' αλήθεια, για να ξαπλώσεις χωρίς να λεκιάσεις το λευκό μαξιλάρι με τύψεις για όλα εκείνα τα ωραία πράγματα που θα μπορούσες να κάνεις αλλά δεν πρόλαβες. Για τις ιστορίες που δεν διάβασες, μα πιο πολύ για τις ιστορίες που δεν έζησες.

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι από τη Σύρο. Από τους Σαντορινιούς και τα Κόκκινα. Κι ο στίχος από το Μονόγραμμα.

Σεξ, ψέματα & μάρκετινγκ στη λογοτεχνία

2011-12-04T15:27:00.001+02:00

Ίντριγκες, φιλοδοξίες, σεξουαλικά όργια και λογοτεχνία. Ο Κούντερα συναντά τον Πασκάλ Μπρυκνέρ. Το βιβλίο «Δυο αδερφές από την Πράγα» του Ζερομ Γκαρσέν (εκδόσεις Πόλις) είναι μια ενδιαφέρουσα σημειολογία για το πώς μπορεί η τυφλή υπακοή στη φιλοδοξία να σε αποπροσανατολίσει από την αληθινή σου φύση. Ήρωας, ένας άσημος συγγραφέας που προσπαθεί να γράψει τη σύγχρονη εκδοχή της Αρμάνς του Σταντάλ. Ένας ευκολόπιστος άντρας που πέφτει στα δίκτυα μιας αδίστακτης γυναίκας στη γαλλική σόουμπιζ. Η Κλάρα Γκότβαλντ, ιδιοκτήτρια του πιο ισχυρού καλλιτεχνικού πρακτορείου συγγραφέων και ηθοποιών στο Παρίσι, πατρονάρει με μεγάλη ευκολία τους πάντες: ηθοποιοί, σκηνοθέτες, συγγραφείς, εκδότες, δημοσιογράφοι, την υπακούν τυφλά. Παίζουν το παιχνίδι της, ακολουθούν τις συχνά ανορθόδοξες στρατηγικές της, προκειμένου να έχουν επιτυχία. Η Κλάρα, πάντα καλοντυμένη και κομψή, κρατά τις πιο φίνες τσάντες και έχει διαρκώς ένα ψυχρό, υπεροπτικό βλέμμα που κάνει τους υπηκόους της να τρέχουν πίσω της προσπαθώντας απεγνωσμένα να της τραβήξουν το ενδιαφέρον. Σαν αράχνη έχει εξυφάνει τον ιστό της, χτίζοντας πολύ προσεκτικά και μελετημένα μια εικόνα που κρύβει τον αληθινό της εαυτό. Μετανάστρια από την Πράγα, αυτοεξόριστη στο Παρίσι, κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια όχι μόνο να επιβιώσει αλλά και να ανέβει στην κορυφή. Ακόμα και το μυστηριώδες παρελθόν της το έχει ντύσει με ένα μαγικό μανδύα που έκοψε και έραψε στα μέτρα της. Την περιβάλλει «ένα άρωμα περιπέτειας και λογοτεχνικού μυστηρίου. Ο Κάφκα, ο υπαρκτός σοσιαλισμός, η εξορία, ο Χάβελ, ο Κούντερα...».

Ο αφηγητής του βιβλίου, ο μέτριος φελλός που επιπλέει χάρη στην στήριξη ενός φίλου του εκδότη, ξαφνικά βρίσκεται μέσα στο μάτι του κυκλώνα. Ανίσχυρος καθώς είναι, δίχως ουσιαστικές αντιστάσεις, γυρνά την πλάτη σε όσους τον έχουν στηρίξει και θαμπωμένος από τη λάμψη της Κλάρας γίνεται πιόνι της. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν στο Παρίσι καταφθάνει από την Πράγα η αδερφή της πανίσχυρης μάνατζερ, η ευγενική και στυλιστικά ακατέργαστη Χίλντα. Κινούμενη απειλή για την Κλάρα, η Χίλντα σιγά σιγά μεταμορφώνεται και παίρνει θέση δίπλα της στο θρόνο της αδερφής, προκειμένου να μη μιλήσει ποτέ και πουθενά για το παρελθόν. Η Χίλντα διχασμένη, από τη μία συμμαχεί με την Κλάρα μεγαλώνοντας την επιτυχία και την επιρροή του γραφείου και από την άλλη μπλέκει τον φιλόδοξο συγγραφέα σε ένα άρρωστο παιχνίδι. Κρυφά οι δυο τους παρακολουθούν την Κλάρα στην πολυτελή βίλα της στην εξοχή, όπου αποσύρεται με μεγάλη μυστικότητα κάθε σαββατοκύριακο, και ανακαλύπτουν ότι διοργανώνει εκεί σεξουαλικά όργια με call girls από την Ανατολική Ευρώπη και διάσημους ηθοποιούς, συγγραφείς και εικαστικούς που εκπροσωπεί.

«Μπήκαμε προσεκτικά στον κήπο του Ξέφωτου, από το πίσω μέρος: η μικρή σκουριασμένη πόρτα που οδηγούσε σε ένα ακαλλιέργητο χωράφι ήταν ανοιχτή. Το γκαζόν κοντοκουρεμένο. (...) Η ατμόσφαιρα παρέπεμπε στους πίνακες του Μπονάρ, στις νουβέλες του Τσέχωφ και τη γλυκιά θλίψη της ταινίας του Ταβερνιέ "Μια Κυριακή στην εξοχή", όπου οι τελευταίες στιγμές ξενοιασιάς μοιάζουν κλεμμένες από μια ζωή που φτάνει στη δύση της. Η εικόνα της ευτυχίας αλά γαλλικά, χρωματισμένη με μια μονότονη ραθυμία. Στο βάθος στεκόταν βουβό το βαρύ σπίτι πίσω από κλειστά παραθυρόφυλλα. Ένα αρχοντικό, του οποίου η πρόσοψη, από τούβλο και λευκή πέτρα, ήταν καλυμμένη με κισσό, και από το οποίο έρχονταν μια μυρωδιά ψητού αρνιού με σκόρδο, οι ήχοι από τα χάλκινα κάποιας μπάντας που έπαιζε τσιγγάνικη μουσική και αυταρχική φωνή της Κλάρας. (...) Ξαφνικά ακούσαμε τα παραθυρόφυλλα να χτυπούν και τις πόρτες να ανοίγουν. Η Χιλντα με σκούντηξε στον ώμο και μου έδειξε με το δάχτυλο την αδερφή της που άπλωνε στο γρασίδι ένα μεγάλο καρό τραπεζομάντιλο. Τη συνόδευαν κοπέλες που κουβαλούσαν μπαγκέτες, γαβάθες, σαλατιέρες, μπουκάλια με κρασί και μποτίλιες με σαμπάνια. (...) Όταν την ώρα του καφέ η Κλάρα εξαφανίστηκε, ήταν σαν να δόθηκε το σήμα για ένα ευχάριστο διάλειμμα. Ο θίασος διασκορπίστηκε στον κήπο τη ζεστή εκείνη μέρα τούτου του “ινδιάνικου καλοκαιριού”. Οι Μπιτλς τραγουδούσαν το Let it Be. Tα ρούχα άρχισαν να πέφτουν σαν τις μύγες και να καλύπτουν το απαλό χορτάρι. Αν οι ξαναμμένοι αυτοί άντρες, με τις φουσκωμένες φλέβες στο λαιμό, δεν είχαν τόσο γνώριμα πρόσωπα, θα έλεγε κανείς πως επρόκειτο για ριμέικ του Γούντστοκ ή για γύρισμα, σε φυσικό περιβάλλον, κάποιας ταινίας του Μαρκ Ντορσέλ».

Έτσι η Κλάρα κρατά όλη τη σόουμπιζ στο χέρι, αλλά πολύ σύντομα θα μάθει ότι το όπλο με το οποίο απειλεί τους πελάτες της είναι πιο επικίνδυνο για την ίδια και το γραφείο της.

Το μικρό μυθιστόρημα του Ζερόμ Γκαρσέν (διάσημος κριτικός λογοτεχνίας) διαβάζεται εύκολα και με ενδιαφέρον γιατί είναι καλογραμμένο (κι έχει και ωραία μετάφραση από τη Ρένη Παπαδάκη).

Είναι μοντέρνο και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Εκτός από την εύστοχη περιγραφή του «υπόκοσμου» της λογοτεχνίας και της τέχνης, το βιβλίο είναι γεμάτο με υπέροχες εικόνες: βόλτες με ποδήλατο στα δάση, βροχερά βράδια σε αεροδρόμια, διάβασμα σε καλύβες πλάι στη λίμνη, χειμωνιάτικες λιακάδες σε ερημικές παραλίες, κοσμοπολίτικες απολαύσεις στις Κάννες.

«Στα μέσα Μαΐου, έφυγα για το Φεστιβάλ των Καννών. Ήταν ακόμη η εποχή που πήγαινα εκεί για να ξεφύγω. Για δέκα μέρες, το Ραντιό Μπονέρ να είναι καλά, ένιωθα αυτάρκης, εκτός χρόνου και πραγματικότητας, σε ένα παράλληλο κόσμο που αγνοεί τον αληθινό, σε κάποιο πριγκιπάτο που είχε το δικό του νόμισμα -ένα πολύτιμο κράμα ευρώ και δολαρίου- και επέβαλλε το να φέρεις επιδεικτικά πολλαπλά διακριτικά σήματα, ένα μέρος όπου ήταν βολικό να είσαι πολύγλωσσος, νυχτόβιος και, σαν χαμαιλέοντας, να μπορείς να περνάς με ευκολία από τη βερμούδα που αγόρασες στις Νουβέλ Γκαρελί στο σμόκιν που νοίκιασες από το Κορ ντε Σας. Να ξέρεις να εγκαταλείπεις τη βεράντα ενός μεγάρου για το καταπράσινο γκαζόν μιας έπαυλης γαντζωμένης σε κάποιο ύψωμα ή, ακόμη καλύτερα, στη γέφυρα από ξύλο τεκ ενός τρικάταρτου, να τρέχεις και ο χρόνος να μην είναι ποτέ αρκετός, να μισοκοιμάσαι κάτω από τον ήλιο και να πηγαίνεις για ύπνο το ξημέρωμα».

Η μουριά

2011-11-29T10:29:00.001+02:00

Να κάτι που ονειρεύομαι όλη μου τη ζωή: να ζω μόνιμα σε ένα αγροτόσπιτο με μουριές, ακακίες και κυπαρίσσια. Ένα σπιτάκι μικρό με κεραμίδια παλιά και πλίθινους τοίχους. Στην κουζίνα να έχω πάντα καλάθια γεμάτα με φρούτα και λαχανικά και στα ράφια βάζα με μαρμελάδες και μυρωδικά.

Σκέφτομαι πολύ συχνά να εγκαταλείψω την πόλη και να αυτοεξοριστώ σε ένα χωριό όπου θα περνάω τις μέρες μου απλοϊκά μέσα στη φύση. Να ξυπνάω νωρίς, όταν χαράζει, και να πίνω τον καφέ μου πλάι στο τζάκι. Να ζυμώνω μόνος μου το ψωμί. Να φοράω τις λασπωμένες μου γαλότσες και να βγαίνω στο μποστάνι. Να ποτίζω, να σκαλίζω τη γη, να ταΐζω τα ζώα. Να αγγίζω τις στάλες από την πρωινή υγρασία στα φύλλα και να ανακαλύπτω έκθαμβος κάθε πρωί από την αρχή την απίστευτη ομορφιά αυτού του κόσμου.

Πέρασα τα παιδικά μου καλοκαίρια σε ένα τέτοιο σπίτι, εκεί όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε η μητέρα μου. Η γιαγιά μου είχε μια τεράστια αυλή, με πολλά λουλούδια, και στο κέντρο μια μεγάλη γέρικη μουριά που έριχνε τη σκιά της σε ένα σιδερένιο κρεβάτι με λευκά μαξιλάρια. Στη δροσιά αυτής της μουριάς άκουσα τις πρώτες μου ιστορίες. Όλες πραγματικές. Κι οι περισσότερες σκληρές, όπως η αληθινή ζωή. Ποτέ άλλωστε δεν μου άρεσαν τα παραμύθια. Προτιμούσα να ακούω τη γιαγιά να μου μιλά για όσα είχε ζήσει. Για τον παππού που δεν γνώρισα, για την κατοχή, τον εμφύλιο, για το μικρό κορίτσι που είχε χάσει πριν γεννήσει τη μητέρα μου και τη δίδυμη αδερφή της, για τη δικτατορία που έστειλε στο ψυχιατρείο το γιο της.

Στη σκιά αυτής της μουριάς πέρασα τα πιο αργόσυρτα μεσημέρια της παιδικής μου ηλικίας. Ξαπλωμένος στις ρίζες της, κοιτώντας τα φύλλα να θροΐζουν, γδέρνοντας με μια πέτρα τον ασβέστη απ' τον κορμό της, διάβασα και τα πρώτα μου βιβλία.

Μεγαλώνοντας, διάβασα χιλιάδες βιβλία, ταξίδεψα από σελίδα σε σελίδα, κι από νησί σε νησί, αναζητώντας εκείνη την αίσθηση... Ανεμελιά, ευτυχία, γλυκιά πλήξη, αρμονία, δεν ξέρω πες την όπως θες... Δεν τη βρήκα ποτέ. Τουλάχιστον όχι έτσι. Ίσως γιατί είχε φύγει εκείνη και η σκιά της. Ίσως γιατί η μουριά ήταν πια τόσο γέρικη που δεν άντεξε άλλο ο κορμός της και λύγισε. Σε εκείνο το κυριακάτικο τραπέζι πολλές φορές οι καρέκλες άδειασαν κι άλλες τόσες γέμισαν ξανά. Άλλοι άνθρωποι ήρθαν, άλλοι έφυγαν. Τίποτα δεν έμεινε ίδιο, ούτε καν εγώ. Κι εκείνο το σπίτι έπεσε. Κάτι παλιές φωτογραφίες διασώθηκαν μα κι αυτές δεν κάνουν δουλειά.

Υ.Γ. Την τελευταία φορά που επέστρεψα σε εκείνη την αυλή δεν είχε μείνει τίποτα που να θυμίζει τα παλιά. Πιτσιρίκια που μπερδεύω τα ονόματά τους, παιδιά των παιδιών που κάποτε έπαιζα μαζί τους, έτρεχαν γύρω γύρω σαν σβούρες. Κι εκεί, κάτω από μια νέα μουριά που είχε φυτρώσει στη θέση της παλιάς, το ξέραμε όλοι, πως η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο από μια αέναη διαδοχή.

Οι ωραιότερες γωνιές για διάβασμα!

2011-11-27T00:45:00.002+02:00

Όσοι αγαπάμε τα βιβλία, έχουμε φτιάξει τις μικρές μας γωνιές όπου απολαμβάνουμε τα ταξίδια του μυαλού. Γωνιές γεμάτες μυθιστορήματα, ποιήματα, αφράτα μαξιλάρια και φως. Στο κοινωνικό δίκτυο Pinterest -όπου οι χρήστες μοιράζονται τις φωτογραφίες που τους εμπνέουν- και ιδιαίτερα στην κατηγορία της διακόσμησης, μπορείτε να βρείτε ιδέες για να ανανεώσετε ή να φτιάξετε και τη δική σας. Εδώ σας δίνω ένα μικρό δείγμα από τις φωτογραφίες που έχω δει εκεί και με κάνουν να ονειρεύομαι:

Πηγή: Simplypi

Πηγή: 1.bp.blogspot.com

Πηγή: 30.media.tumblr.com

Πηγή: bing.com

Πηγή: bohemianhomes.tumblr.com

Πηγή: bookshelves.tumblr.com

Πηγή: community.livejournal.com

Πηγή: desiretoinspire.net

Πηγή: finelittleday.com

Πηγή: flickr.com

Πηγή: fromtherightbank.com

Πηγή: ilai.ch

Πηγή: kmldesign.dk

Πηγή: moonlightrainbow.tumblr.com

Πηγή: seenandsaid.tumblr.com

Όλες οι φωτογραφίες είναι από το www.pinterst.com, όπου τις έχουν ανεβάσει κατά καιρούς οι χρήστες του αναφέροντας την πηγή (blogs, περιοδικά, άλλα κοινωνικά δικτυα κτλ.). Η πηγή που αναγράφω κάτω από κάθε φωτογραφία είναι αυτή που αναφέρει η ανάρτηση των χρηστών του Pinterest.

Beautiful Stranger

2011-11-24T01:43:00.003+02:00

Το μικρό βιβλίο «Μαύρα Γυαλιά» (εκδόσεις Opera) του Σερζ Ζονκούρ διαβάζεται με μια ανάσα. Απολαυστικό σαν δροσερό κοκτέιλ μέσα στο καλοκαίρι. Συνδυάζει την κομψότητα μιας εκλεπτυσμένης γραφής και την ένταση ενός αριστοτεχνικού ψυχολογικού θρίλερ.

Ο Γάλλος συγγραφέας, ένας brilliant πρώην κειμενογράφος σε διαφημιστική εταιρεία που τα παράτησε για να αφιερωθεί στο γράψιμο, χτίζει ένα σκηνικό που θα έκανε τον Χίτσκοκ να τιναχτεί από την καρέκλα του.

«Μέσα στο καλοκαιρινό απομεσήμερο καταφθάνει ένας ωραίος, λευκοντυμένος άγνωστος με μοναδική αποσκευή τα Ray-Βan γυαλιά του. Το νησί είναι παραθεριστικός παράδεισος, η οικογένεια μεγαλοαστική, οι κόρες πλήττουν στην πισίνα, ο καύσωνας λιώνει το τοπίο. Ο ωραίος άγνωστος δηλώνει φίλος τού -παντελώς αποτυχημένου- γιου της οικογένειας τον οποίο όλοι περιμένουν αλλά δεν βλέπουν να έρχεται. Κάπου, στις ακτές, η αστυνομία ανακαλύπτει ένα πτώμα...».

Το νησί που δεν κατονομάζεται, αλλά θα μπορούσε να βρίσκεται οπουδήποτε στη Μεσόγειο, είναι το ιδανικό σκηνικό για το τέλειο έγκλημα. Το σπίτι είναι ένα εξοχικό σαν αυτά που συναντά κανείς στη Γαλλική Ακτή, γεμάτο δέντρα, βεράντες με ροτόντες φερ φορζέ και ξύλινα τραπέζια δώδεκα ατόμων σε σκιερές πέργκολες. Όλοι στη βίλα αποπροσανατολισμένοι, με τα αντανακλαστικά τους κοιμισμένα από την ανεμελιά των διακοπών, παραδίδονται στα θέλγητρα ενός γοητευτικού ξένου, για του οποίου τις προθέσεις μόνο ο σύζυγος μίας εκ των δύο αδελφών ανησυχεί. Ακόμα και οι γονείς, αν και επιφυλακτικοί στην αρχή, γρήγορα μαγεύονται από τον άντρα που δείχνει αψεγάδιαστος σαν μοντέλο του Armani. Ο τύπος τους κερδίζει έναν έναν. Είναι διασκεδαστικός, τέλειος συνομιλητής, έξυπνος, η ιδανική δηλαδή συντροφιά για τα μακρόσυρτα απογεύματα του Αυγούστου. Καθημερινά τα οχυρά πέφτουν και η οικογένεια αφήνεται στα χέρια του. Μέχρι που η απουσία του playboy γιου αρχίζει και τους υποψιάζει...

Στα δυνατά του βιβλίου εκτός από το πανέξυπνο φινάλε είναι οι δυνατές περιγραφές. Ο Ζονκούρ εκτός του ότι ξέρει να ανεβάζει σταδιακά την ένταση, εναλλάσσοντας τις καλοκαιρινές εικόνες ανεμελιάς που σε ταξιδεύουν με την απειλή που υποβόσκει σε κάθε σελίδα, είναι εξαιρετικός στυλίστας. Οι παραλίες και τα διάφανα νερά τους, τα κρις κραφτ που σκίζουν τα κύματα, τα στρωμένα τραπέζια στον κήπο, τα κοσμοπολίτικα απογεύματα με κοκτέιλ στην πισίνα, οι βόλτες στο βαθύ σκοτάδι της νύχτας, είναι όλα τόσο ζωντανά που νιώθεις σαν να βρίσκεσαι εκεί.

Υ.Γ. O πίνακας Α Bigger Splash (1967) του David Hockney εικονογραφεί και το εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσης.

Δείξε μου τη βιβλιοθήκη σου να σου πω ποιος είσαι...

2011-11-22T00:40:00.003+02:00

Εκεί όπου όλοι έβλεπαν μια ακατάστατη βιβλιοθήκη, εγώ είδα ένα ουράνιο τόξο.

Από μικρός ονειρεύομαι ένα μικρό δώμα γεμάτο βιβλία. Όλοι οι τοίχοι του να είναι καλυμμένοι από άκρη σ' άκρη με ράφια. Και στο κέντρο του μια δερμάτινη πολυθρόνα με υποπόδιο, στραμμένη προς το παράθυρο για να κοιτώ ανάμεσα στις φράσεις πού και πού τον ουρανό.

Οι βιβλιοθήκες είναι το φετίχ μου. Πεθαίνω για κομοδίνα φορτωμένα με μυθιστορήματα που περιμένουν τη σειρά τους. Για άνετες πολυθρόνες, φουτουριστικές σαν αυτές που σχεδιάζει ο Marc Newson ή κλασικές μπερζέρες της γιαγιάς. Για αφράτους καναπέδες πλάι στο τζάκι. Για κάθε μικρή γωνιά, δηλαδή, όπου αράζει κανείς σαν τεμπέλης γάτος για να διαβάσει, να σκεφτεί, να ονειρευτεί.

Το σπίτι μου, αν και μικρό, είναι γεμάτο με τέτοιες γωνιές: Έχω ένα κατάλευκο ανάκλιντρο πλάι σε ένα μεγάλο παράθυρο, όπου μου αρέσει να κάθομαι εκεί με το βιβλίο μου αγκαλιά ρίχνοντας κλεφτές ματιές στα σύννεφα και στη βροχή. Μια πολυθρόνα με μεγάλη πλάτη, από αυτές του γιατρού που ξαπλώνουν πίσω. Έναν καναπέ στην καταπράσινη ταράτσα μου για να διαβάζω κάτω από τα δέντρα, όταν έχει λιακάδα. Κι έχω και το κρεβάτι μου, γιατί δεν κλείνω ποτέ μάτι αν δεν ανοίξω πρώτα ένα βιβλίο. Όσο για τις βιβλιοθήκες, έχω τρεις. Κι όλες πάντα το χάος. Ο χειρότερος εφιάλτης του βιβλιοθηκονόμου. Βιβλία στοιβαγμένα κατά τύχη, αυθόρμητα σαν τις παιδικές μου αναμνήσεις. Τακτοποιημένα μέσα στην αταξία τους. Χωρίς να λάβω υπόψη αλφαβητική σειρά, εκδοτικό οίκο, χώρα, θεματολογία ή είδος.

Όσες φορές κι αν φτιάξω τις βιβλιοθήκες μου, σε λίγες μέρες μαζεύονται τόσα καινούρια βιβλία που πρέπει είτε να χαρίσω όσα δεν σκοπεύω να διαβάσω είτε να φυγαδεύσω τα υπόλοιπα στη βιβλιοαποθήκη μου. Όσα κρατάω μέσα στο σπίτι, τα τακτοποιώ διαρκώς, ανάλογα με τις εμμονές της εποχής. Τώρα τελευταία σε ένα από τα ράφια, έχω ταξινομήσει τα βιβλία ανάλογα με το χρώμα της ράχης τους. Σαν παλέτα. Έτσι που ο Κάφκα ανακατεύεται με τον Στίβεν Κινγκ και ο Ηράκλειτος με τον Μπρετ Ίστον Έλις. Η Τζέιν Έιρ τρέχει να γλυτώσει από τους τους μανιακούς του Τζέιμς Ελρόι και ο Βέρθερος αγκαλιάζει με πάθος τη Λίσμπετ Σαλάντερ. Κι όλα αυτά, γιατί εκεί όπου όλοι έβλεπαν μια ακατάστατη βιβλιοθήκη, εγώ είδα ένα ουράνιο τόξο.

Αν πάντως ισχύει, αυτό που λένε, ότι καταλαβαίνεις πολλά για κάποιον αν ρίξεις μια ματιά στη βιβλιοθήκη του, εγώ τι είμαι; Γιατί χάρισα τα βιβλία μου; Φοβάμαι τις δεσμεύσεις ή απλά βαριέμαι να ξεσκονίζω; Αλλά και το γεγονός ότι όσα έμειναν τα τακτοποίησα παίζοντας με τις αποχρώσεις, τί δείχνει; Ότι είμαι ένα πρώτης τάξεως άθυρμα του ντιζάιν; Ότι παθαίνω αλλεργία σε κάθε είδους κανόνα, ξεκινώντας πρώτα από αυτούς της βιβλιοθηκονομίας; Ότι τη βρίσκω αναζητώντας μαζοχιστικά από ράφι σε ράφι τρεις ώρες ένα βιβλίο χωρίς αποτέλεσμα; Ότι ψάχνω διαρκώς δημιουργικούς τρόπους για να αποδείξω ότι η βαρετή πραγματικότητα μπορεί να αλλάξει αρκεί να τη δεις αλλιώς; Δεν ξέρω, η ψυχανάλυση θα δείξει.

Υ.Γ. Πρόσφατα είδα ότι τα παιδιά στο Facebook, στην τέλεια ομάδα Τι διαβάζουν οι άνθρωποι στο μετρό και στο λεωφορείο; Ε; ανεβάζουν φωτογραφίες από κομοδίνα, γραφεία, βιβλιοθήκες. Πεθαίνω. Δεν χορταίνω να τις κοιτώ!