Ζηλεύω πολύ τους ανθρώπους που μπορούν να διαβάσουν οπουδήποτε, κάτω από όλες τις συνθήκες: μέσα στο μετρό, στο αεροπλάνο, στο αυτοκίνητο, σε ένα café γεμάτο κόσμο... Eγώ δυσκολεύομαι, ιδίως όταν ταξιδεύω. Μισή σελίδα με οδηγεί απευθείας στο Vertigo Vomex.

Θα έλεγα ότι είμαι μάλλον λίγο παράξενος: Δεν θέλω θόρυβο, δεν μου αρέσει να διαβάζω ακούγοντας μουσική, δεν αντέχω το δυνατό φως και τώρα τελευταία όταν είμαι ξαπλωμένος με παίρνει συχνά ο ύπνος πριν τελειώσω το κεφάλαιο.

Τα βιβλία τα ζω, τις ιστορίες τους τις κουβαλάω βαθιά μέσα μου. Σκέφτομαι τους ήρωες και φτιάχνω σενάρια γι' αυτούς στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ακόμα κι όταν περπατώ άσκοπα στην πόλη ή οδηγώ ή είμαι σε μία σύσκεψη στο γραφείο με δέκα ανθρώπους. 
Όταν τα πράγματα ζορίζουν, σκέφτομαι τα βιβλία μου, αυτά που διαβάζω κι αυτά που θέλω πολύ να διαβάσω στους επόμενους μήνες. Δένομαι στις λέξεις και πιάνομαι από τις ιστορίες όπως ο ναυαγός από το ξύλο που βολοδέρνει στο κύμα. Και λέω, ναι, δεν μπορεί, ακόμα κι αν όλος ο κόσμος γυρίσει ανάποδα θα βρω μια βολική γωνιά να απολαύσω το βιβλίο μου.

Τη (δύσκολη) χρονιά που πέρασε, δεν κατάφερα να διαβάσω όλα όσα ήθελα. Πολλά ξενύχτια στα γραφεία, ροκάνισαν το χρόνο που αφιέρωνα στα βιβλία. Έτσι, για το 2013 έχω βάλει ένα στόχο: να εκπαιδευτώ, για ν' αναπληρώσω το χαμένο χρόνο. Να μάθω να διαβάζω, όχι σαν καλομαθημένος φλώρος, στην design πολυθρόνα ή στον κάτασπρο καναπέ, με το σωστό φως της Αrtemide και χωρίς να ακούγεται κιχ. Θα μάθω να διαβάζω -αναίσθητα- ακόμα και μέσα στην καρδιά του χάους:
...Κρυφά στο iBooks του iPhone, κάνοντας πως τσεκάρω emails.
...Στο μετρό (που υπόσχομαι ότι θα παίρνω φέτος περισσότερο).
...Στην κίνηση (όταν δεν θα τηρώ την προηγούμενη υπόσχεση).
...Στο σαλονάκι του οδοντογιατρού, ανάμεσα σε έξαλλους παππούδες που κουρδισμένοι από τα δελτία ειδήσεων φτύνουν κατάρες πάνω στους Chesterfield καναπέδες.
...Στο φουαγιέ του θεάτρου και στο πιο κεντρικό τραπέζι μιας μπρασερί.

Σαν κάτι κομάντο αναγνώστες που δεν μασάνε με τίποτα και διαβάζουν για πλάκα μέσα στο μετρό 40 σελίδες μέχρι να φτάσει ο συρμός από το Σύνταγμα στην Αγία Παρασκευή. Θα κουβαλάω παντού το Kindle και με ωτοασπίδες θα γυρίσω κεφάλαιο. Τέλος.

Το έχω κάνει ξανά, στο στρατό, και θα το ξανακάνω. Γιατί όσα βιβλία τελικά κι αν διαβάσεις, ποτέ δεν φτάνουν.  

Υ.Γ. Η εικονογράφηση είναι του Bob Staake. Περισσότερα πόστερ και βιβλία του θα βρείτε εδώ: www.bobstaake.com

4 Responses so far.

  1. Kyriaki says:

    Απολαυστικός όπως πάντα!

    Good luck με το νέο εγχείρημα!

    Είναι πολύ ωραίο να τους βάζεις όλους στο mute και να χάνεσαι στο βιβλίο σου!


  2. Ανώνυμος says:

    να βάλω στην λίστα και την απομόνωση της τουαλέτας ή είναι πολύ τολμηρο; :)
    ένα βιβλίο πάνω στο πλυντήριο είναι επιβεβλημένο!

    κατα τα άλλα έχεις βάλει ωραίο στόχο, στην μεγαλούπολη που βιώνουμε τον νεκρό χρόνο των μετακινήσεων και των αναμονών, το βιβλίο κάνει τον χρόνο αυτό ζωντανό και πάλι και τον γεμίζει με εικόνες, συναισθήματα, προβληματισμούς.

    ο μόνος "κίνδυνος" είναι η μη-ζύμωση με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Αρκεί όμως μια στοιχειώδης εγρήγορση και όλα τακτοποιούνται.

    μακάρι να τα καταφέρεις!


    ένας που χει βγάλει τον μομπυ ντικ στο 550

  3. Ξέχασες να προσθέσεις και τις ώρες αναμονής στις τράπεζες/ταχυδρομεία/εφορίες κ.τ.λ. Εκεί διαβάζεις με τις ώρες (και αν βρεις και καρέκλα, είσαι άρχοντας) και οι ήρωές σου πασπαλίζονται με τα "κύριε, μου πήρατε τη σειρά" και "βάλτε κι άλλα ταμεία" των συνταξιούχων...!

  4. Εγώ πάντως είμαι σαν κι εσένα, ζωάκι καναπέ, σπανίως μπορώ να αγνοήσω τους γύρω μου, θέλω ησυχία, τα ποδαράκια μου ψηλά. Αλλά μαθαίνω τώρα να διαβάζω κι όσο ένα τρίχρονο τσιρίζει...

Leave a Reply