Lou ...Read

Ίσως, μάλλον, επειδή αυτές τις μέρες ξενυχτάω στα γραφεία, ονειρεύομαι διαρκώς κρεβάτια. Με πολλά αφράτα μαξιλάρια και παπλώματα. Με λευκά σεντόνια που μυρίζουν ένα ελαφρύ άρωμα από παιδικό μαλακτικό ρούχων. Κι ένα φωτισμένο κομοδίνο στο πλάι, φορτωμένο με τα βιβλία που θες οπωσδήποτε να αρχίσεις όταν τελειώσεις το καταπληκτικό που διαβάζεις τώρα. Λίγο να μουτρώσει ο ουρανός και φτιάχνω κατευθείαν τη χειμωνιάτικη εικόνα: Σάββατο πρωί. Να ξυπνάω και να μην έχω κανονίσει τίποτα. Να φτιάχνω γαλλικό καφέ και να μυρίζει όλο το σπίτι. Στο κρεβάτι, το πάπλωμα σαν φωλιά και να διαβάζω εκεί μέχρι το μεσημέρι, με τη βροχή να ακούγεται από το μισάνοιχτο παράθυρο.

Για το κομοδίνο μου φέτος, λοιπόν, έχω φτιάξει την εξής λίστα με τα βιβλία που θα κυκλοφορήσουν τους επόμενους μήνες:

Στη στοίβα αυτή φυσικά θα μπαινοβγαίνουν διαρκώς κι άλλα πολλά βιβλία. Καινούρια και παλαιότερα που ανακαλύπτω αδιάβαστα στο πίσω μέρος των ραφιών και ξαφνικά τα ερωτεύομαι.

Υ.Γ. Καλό (βροχερό) φθινόπωρο!  

Χθες το πρωί όταν έφτασα στο γραφείο μαζί με την αλληλογραφία μου βρήκα κι ένα φάκελο μ' αυτό το βιβλίο: 22/11/63, Stephen King (εκδόσεις Bell). Ήξερα ότι θα κυκλοφορήσει, αλλά δεν το περίμενα τόσο σύντομα.

Το προηγούμενο βράδυ κοιτώντας τις λίστες με τον προγραμματισμό των εκδόσεων για τη νέα σεζόν είχα ενθουσιαστεί με την ιδέα ενός (αλλόκοτου) νέου Στίβεν Κινγκ. Ενός μυθιστορήματος που θα εξιστορούσε τα γεγονότα πριν από τη δολοφονία του Προέδρου των ΗΠΑ Τζον Κένεντι, με το γνωστό, μοναδικό στυλάκι του βασιλιά της science fiction. Εκρηκτικός συνδυασμός.

Πανευτυχής ονειρευόμουν χιλιάδες λανγκολιάρς να κατασπαράζουν σαν σκόροι το ροζ Chanel ταγέρ της Τζάκι Κένεντι. Γιγαντιαία μεταλλαγμένα χταπόδια με φονικά πλοκάμια να εμφανίζονται από το πουθενά στο Ντάλας και να αρπάζουν από την κάντιλακ τον Τζακ. Δεν έπεσα και πολύ έξω. Ο γνωστός τρομο-σουρεαλισμός του Κινγκ. Αν εξαιρέσουμε τα πλοκάμια και τα λανγκολίαρς που δεν υπάρχουν εδώ, το νέο βιβλίο του απ' όσα έχω διαβάσει στον ξένο τύπο είναι brilliant: Παντρεύει την επιστημονική φαντασία με την αληθινή ιστορία. Ο Τζέιμς Ελρόι και η παλιοπαρέα από το παρακράτος της Αμερικής, δηλαδή, σε μια περιπέτεια με χωροχρονικά ταξίδια, μαύρες τρύπες, μυστικές πύλες που σε οδηγούν πίσω στο χρόνο και κβαντικά παραληρήματα.

Η υπόθεση: Ένας νεαρός καθηγητής από το Μέιν ανακαλύπτει μια πύλη που τον οδηγεί πίσω στο 1958. Εκεί, φορώντας ρεπούμπλικα στο κεφάλι, οδηγώντας ένα μεγάλο Φορντ και χορεύοντας φοξ-τροτ με ζουμερά κορίτσια, κάπου δίπλα στον Ντον Ντρέιπερ (λέμε τώρα), αποφασίζει να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να αποτρέψει τη δολοφονία του Κένεντι. Το Mad Men, το Αμερικανικό Ταμπλόιντ και η τρέλα του Κινγκ στο ίδιο μίξερ. Γουστάρω ήδη!

Y.Γ. Το βιβλίο 837 σελίδων έχει προτεινόμενη λιανική τιμή (μόνο) € 12.

Y.Γ. 2: Σήμερα το πρωί μιλούσα στο Twitter με τον Βασίλειο Δρόλια, ο οποίος μου είπε ότι πέρυσι το είχε διαβάσει στα αγγλικά και το βρήκε απολαυστικό. Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε την άποψή του στο blog Ficciones.

Η Τριλογία του Βερολίνου του Φίλιπ Κερ που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος σε έναν τόμο είναι απολαυστική. Περιλαμβάνει τρία μυθιστορήματα (Οι Βιολέτες του Μάρτη, Ο Χλομός Εγκληματίας και το Γερμανικό Ρέκβιεμ) τα οποία χρονικά ακολουθούν το ένα το άλλο κι έχουν όλα ήρωα τον ντετέκτιβ Μπέρνι Γκούντερ. Η ιστορία του πρώτου μυθιστορήματος (1936) διαδραματίζεται την περίοδο που ο Χίτλερ αρχίζει να γιγαντώνεται, του δεύτερου (1938) την εποχή της απόλυτης κυριαρχίας του και του τρίτου (1947) της κατάρρευσής του.

Οι Βιολέτες του Μάρτη είναι μια γρήγορη και γεμάτη ανατροπές νουάρ περιπέτεια στο Βερολίνο του 1936. Ο Μπέρνι Γκούντερ, ένας πρώην αστυνομικός που αηδιασμένος από το φασιστικό καθεστώς της εθνικοσοσιαλιστικής κυβέρνησης παραιτήθηκε κι έγινε ιδιωτικός ερευνητής, μας μεταφέρει μέσα από τις διηγήσεις του στη γερμανική μητρόπολη λίγο πριν από τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων. Μια πόλη με γκρίζα κτίρια, βροχερούς δρόμους και Οαμήχανους ανθρώπους που βλέπουν από τη μια μέρα στην άλλη τους εθνικιστές να παίρνουν τα ηνία σε όλους τους τομείς και την εξουσία του Φύρερ να γιγαντώνεται. Το Βερολίνο αλλάζει, ο φόβος γεννιέται στον απόηχο της τζαζ και των ξέφρενων πάρτι στα καμπαρέ που αποτελούν πια παρελθόν. Η πόλη βυθίζεται σιγά σιγά στην παράνοια του φασισμού. Ο Χίτλερ ετοιμάζεται για πόλεμο. Χτίζει αυτοκινητόδρομους, στέλνει Εβραίους, ομοφυλόφιλους και αντικαθεστωτικούς στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, εκπαιδεύει βασανιστές σε ειδικές σχολές στο Νταχάου. Άνθρωποι εξαφανίζονται ξαφνικά μέσα στη νύχτα. Πτώματα που δεν αναγνωρίζονται ποτέ ξεβράζονται στις όχθες του ποταμού. Στα εστιατόρια και στα καφέ τα ραδιόφωνα έχουν επιταχθεί δια νόμου για να παίζουν τις ομιλίες του Γκέμπελς ή τα διαγγέλματα του Χίτλερ. Στις κολόνες των δρόμων έχουν στηθεί μεγάφωνα, ενώ κυβερνητικές ομάδες ραδιοελεγκτών γυρίζουν από πόρτα σε πόρτα για να τσεκάρουν ότι όλοι οι πολίτες θα ακούσουν κάθε λέξη από την προπαγάνδα. Τα δυστοπικά μυθιστορήματα ωχριούν μπροστά στον κόσμο που έχει οραματιστεί ο ψυχασθενής Χίτλερ και η στρατιά των διεφθαρμένων υπηκόων του.

Σε αυτό το περιβάλλον ο αντιδραστικός Μπέρνι Γκούντερ προσλαμβάνεται από τον εκατομμυριούχο επιχειρηματία Χέρμαν Σιξ για να διαλευκάνει την κλοπή ενός διαμαντένιου κολιέ. Το κόσμημα βρισκόταν στο σπίτι της κόρης του Σιξ, η οποία απανθρακώθηκε μαζί με το σύζυγό της. Η κληρονόμος Γκρέτε και ο Πολ Πφαρ (επιφανές μέλος της Γκεστάπο) ήταν νεκροί στο κρεβάτι τους με μια σφαίρα στο κεφάλι ο καθένας και το χρηματοκιβώτιό τους άδειο (χωρίς να έχει παραβιαστεί με εκρηκτικά). Το σπίτι ολοσχερώς καμένο ώστε να καλυφθούν τα ίχνη. Ο Γκούντερ αναλαμβάνει να εντοπίσει το διαμαντένιο κολιέ, αλλά όχι να ανακατευθεί στις οικογενειακές τους υποθέσεις, όπως του ζητά αυστηρά ο επιχειρηματίας Χέρμαν Σιξ. Ψάχνοντας, ο ντετέκτιβ μπλέκεται σε μια ιστορία όπου είναι αναμεμειγμένος ο ίδιος ο πρωθυπουργός Χέρμαν Γκέρινγκ, η Γκεστάπο και ο αρχηγός της Χίμλερ, ένας ομοφυλόφιλος εκβιαστής που χρησιμοποιούσε ο Γκέρινγκ για τις βρομοδουλειές του, αλλά και οι φατρίες του γερμανικού υποκόσμου (βιαστές, φονιάδες, κλέφτες, μαστροποί, έμποροι ναρκωτικών και βαποράκια) πάνω στις οποίες στηρίχτηκε το οικοδόμημα του ναζισμού.

Κόντρα σε όλους εκείνους που στοχοποίησαν τη ζωή μας. Που βάφτισαν το φετινό Σεπτέμβρη «τραγικό». Που φόρτωσαν με φόβο το φθινόπωρο. Κόντρα σε όποιον προσπαθεί να μας αρπάξει το θάρρος, βάζουμε ασπίδα τις μικρές μας χαρές. Τις στιγμές εκείνες που φωτίζουν τη ζωή μας. Τις βόλτες με το ποδήλατο, μετά το γραφείο, στο δροσερό αεράκι της νύχτας. Τα θερινά σινεμά για να δούμε τη νέα ταινία του Γούντι Άλεν. Τους πρωινούς ζεστούς καφέδες στις βεράντες. 

Τις συναυλίες και τις παραστάσεις στο Ηρώδειο. Τα απογεύματα στις πλατείες. Τις νέες εκθέσεις στα μουσεία και τις γκαλερί. Τα βιβλία που διαβάζουμε στο κρεβάτι.

Απέναντι στην τρομοκρατία υψώνουμε τις επιθυμίες μας. Και αντιστεκόμαστε στη μιζέρια κάνοντας νέα σχέδια για το χειμώνα: Να ονειρεύεσαι θέατρα το Σαββατόβραδο, να βγαίνεις από το φουαγιέ κουμπώνοντας το ζεστό σου μαύρο παλτό. Να πίνεις ένα ακόμα ποτό συζητώντας για το έργο. Να αναρωτιέσαι αν θα προλάβεις την κουζίνα ανοιχτή στο αγαπημένο σου εστιατόριο. Να κοιτάς το πρόγραμμα της Λυρικής Σκηνής για τη νέα σεζόν και να νιώθεις αισιοδοξία που ακόμα και μέσα σε όλη αυτή τη θλίψη γίνονται πράγματα στην τέχνη. Πράγματα που σου θυμίζουν ότι είσαι άνθρωπος. Με δυο λόγια, ακόμα κι αν δεν μπορείς πια να κάνεις τίποτα απ' αυτά να μην σταματήσεις να τα ονειρεύεσαι. Γιατί οι άνθρωποι που ονειρεύονται κάποια στιγμή αντιδρούν. Διεκδικούν. Έχουν το θάρρος να παλέψουν για ό,τι τους ανήκει. Για όσα θέλουν. Ή για εκείνα που δεν μπορούν πια να απολαύσουν.

Στο Instagram το βιβλίο βασιλεύει. Το καλοκαίρι περισσότερο από ποτέ. Όπου κι αν κοιτάξεις κάποιος διαβάζει... Ξαπλωμένος σε μια πετσέτα στην αμμουδιά. Στα στρογγυλά βότσαλα. Στη σεζ λονγκ. Πλάι στην πισίνα. Στο τραπέζι του πρωινού. Στο λιμάνι περιμένοντας το πλοίο. Στο κατάστρωμα με το αεράκι να θροΐζει απαλά τις σελίδες. Στο καφενείο του χωριού, τρώγοντας γλυκό του κουταλιού. Στη βεράντα με ένα δροσερό κοκτλέιλ. Στο πάρκο. Στο γρασίδι με το σκυλί κουλουριασμένο στα πόδια. Στο κρεβάτι με τα στόρια ακόμα κλειστά. Κάτω από τον ήλιο. Στη σκιά ενός πεύκου. Στην αιώρα. Στην αγκαλιά κάποιου που αγαπά. Διαβάζει και κοιτά τους αντικατοπτρισμούς στο κρυστάλλινο νερό της πισίνας ή στο διάφανο κύμα της θάλασσας που του χαϊδεύει τα πόδια. Αφήνει το βιβλίο ανοιχτό στο στήθος και ονειρεύεται. Τσακίζει τη σελίδα με το χέρι και βουτά. Βουτά σ' αυτό το υπέροχο μπλε του καλοκαιριού. Και είναι σαν να γυρίζει σελίδα στη στιγμή σε όλα αυτά που έναν ολόκληρο χειμώνα του χαλούσαν το κέφι...

Υ.Γ. Όλες οι φωτογραφίες είναι από το Instagram. Τις επέλεξα από 8400 αναρτήσεις στο tag #book. Κι έφτιαξα ένα μικρό άλμπουμ από τις διακοπές των βιβλιόφιλων σε όλο τον κόσμο.