Η συνταγή για ένα τέλειο αστυνομικό θρίλερ (σιγά τα αίματα)


Υλικά
  • Ένας ντετέκτιβ που τα βράδια τρώει Τ-Βone steak (με λίγο αίμα) ακούγοντας τζαζ ή κλασική μουσική.
  • Βρώμικο παρελθόν (ποτό-τζόγος-παράνομα στοιχήματα).
  • Ένας προϊστάμενος που τον μισεί γιατί δεν ακολουθεί ποτέ το νόμο.
  • Τσαλακωμένα κύπελλα Starbucks κάτω απ' το γραφείο.
  • Μια μυστηριώδης γυναίκα που εμφανίζεται με ψηλοτάκουνα από το πουθενά. (Κι αυτή κάτω απ' το γραφείο).
  • Μια vintage BMW μηχανή.
  • Ένα τασάκι γεμάτο γόπες που κανείς δεν αδειάζει ποτέ.
  • Μια άλυτη υπόθεση που τον βασανίζει.
  • Ένας μισάνοιχτος γκρι φάκελος με φρικιαστικές φωτογραφίες από τον τόπο του εγκλήματος, ριγμένος πάνω στο coffee table.
  • Ένα πουκάμισο με φθαρμένο γιακά.
  • Καμιά δεκαριά διαμελισμένα πτώματα στους δρόμους της Νέας Υόρκης, του Όσλο, του Βερολίνου, του Δουβλίνου...
Εκτέλεση (εν ψυχρώ)
Τα ανακατεύουμε όλα αυτά στο σέικερ, μαζί με πάγο και δημιουργούμε το τέλειο θρίλερ. Προσθέτουμε μερικές δυνατές ανατροπές (όταν αποκαλύπτεται ο δολοφόνος και λες πάει τέλειωσε, ανοίγουν ξαφνικά άλλες δέκα πληγές του Φαραώ), μια πολιτική συνωμοσία έτσι για το άρωμα και την υπόνοια ενός love story. Σερβίρουμε σε παχύ βιβλίο με τουλάχιστον 600+ σελίδες. Κοτσάρουμε και μια κριτική του στυλ: «Σου κόβει την ανάσα» ή «Δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου» από τους Times του Ουισκόνσιν. Έτοιμο (;) το best seller.

Μακάρι να ήταν όμως τόσο εύκολο. Δεν είναι. To να γράψεις μια δυνατή αστυνομική ιστορία που να είναι απολύτως συνεπής χρειάζεται μεγάλη μαστοριά. Η αστυνομική λογοτεχνία μπορεί να είναι της μόδας (και να φέρνει χρήμα), δεν είναι κάτι όμως που μπορεί να κάνει ο οποιοσδήποτε.

Είναι η γνωστή πάντα ιστορία: Κάποιος κάνει την αρχή, γίνεται φαινόμενο και μετά πίσω του ακολουθούν άλλοι τριακόσιοι που πατούν πάνω-κάτω στο ίδιο concept. Και γεμίζει ο κόσμος με κόπιες. Μέχρι να ευτελίσουν εντελώς αυτό το πεδίο και να βρουν κάτι άλλο. Το έχουμε ξαναδεί το έργο: Κάποτε, μετά τον Χάρι Πότερ, όλη η αγορά είχε γεμίσει με μαθητευόμενους μάγους. Μετά με βαμπίρ. Ύστερα με βιτσιόζους που δένουν τα κορίτσια σαν κοτόπουλα με μοβ ζαρτιέρες. Και τώρα τελευταία, μετά τον Λάρσον, έχει ανοίξει η όρεξη για αστυνομικά θρίλερ κι έχουμε πήξει με άλυτες υποθέσεις.

Οι (μανιακοί) fan των crime fiction novels κάνουμε έκκληση στους συγγραφείς να μην παρασύρονται και μας σερβίρουν σε ωραία συσκευασία αστυνομικά θρίλερ που ενώ τα έχουν όλα, δεν λένε μία. Έτσι, αν σε όλη σου τη ζωή έγραφες παιδικά μυθιστορήματα ή (καλές) ρομαντικές νουβέλες με κοινωνικά μηνύματα, άσε τον Nesbo, τον Μάνκελ, ή τον Μάρκαρη να γράφουν για πτώματα (γιατί το κάνουν καλύτερα). Εσύ, κάτσε στα δικά σου που τα ξέρεις και μην πειραματίζεσαι. Κανείς δεν αγάπησε κάποιον που αντιγράφει.

Υ.Γ. Η κορδέλα «Crime Scene Do Not Cross» συνοδεύει τα εξώφυλλα βιβλίων αστυνομικής λογοτεχνίας των εκδόσεων Ψυχογιός (από τους πρώτους που τόλμησαν να μεταφράσουν σκανδιναβικά θρίλερ στα ελληνικά). Τη βρήκα, πραγματικά, πολύ ωραία ιδέα!

10:47 π.μ. 2 PERMALINK

Στα κρυφά φεύγω με όλα τα κλοπιμαία στο νου μου*







*Στίχος από το ποίημα Της Εφέσου, «Δυτικά της λύπης» - Οδυσσέας Ελύτης (εκδόσεις Ίκαρος).  

7:48 μ.μ. 3 PERMALINK

Κρίνουμε ή όχι ένα βιβλίο από τις πολιτικές απόψεις του συγγραφέα του;

Ο Γιάννης Μακριδάκης, συγγραφέας μεταξύ άλλων των βιβλίων «Η δεξιά τσέπη του ράσου», «Η άλωση της Κωσταντίας», «Λαγού μαλλί», «Το ζουμί του πετεινού» από τις εκδόσεις Εστία έγραψε ένα κείμενο που προκάλεσε αντιδράσεις στα κοινωνικά δίκτυα. Σε αυτό το ποστ εξισώνει τους Χρυσαυγίτες με τους «Δημαρίτες», όπως τους αποκαλεί για να κάνει ρίμα. Πολλοί θίχτηκαν. Δικαίως. Ακόμα και το αριστερό άλλοθι της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης, δεν αξίζει να εξισώνεται με τους νεοναζί. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ΔΗΜΑΡ συγχωρείται που έγινε το δεκανίκι ενός συστήματος, το οποίο διευκολύνει εκτός των άλλων την κατάργηση των εργατικών μας δικαιωμάτων. Είναι παράλογο να συμψηφίζεις τη νόμιμη πολιτική δραστηριότητα (ακόμα και αν διαφωνείς απολύτως με αυτήν) με τον υπόκοσμο. Ο Μακριδάκης με τις προβοκατόρικες απλουστεύσεις του ρίχνει λάδι στη φωτιά, ενισχύοντας ένα διχαστικό κλίμα που βολεύει εξαιρετικά τους κυβερνώντες.  

Διάβασα πολλές απόψεις. Κάποιες από αυτές με σοκάρουν εξίσου με το ποστ του Μακριδάκη. Ορισμένοι, απαντώντας στο κείμενό του, αμφισβήτησαν ακόμα και τη λογοτεχνική αξία του. Το βρίσκω άδικο. Τα βιβλία του είναι εξαιρετικά. Έχω διαβάσει τρία από αυτά. Τον θεωρώ μεγάλο συγγραφέα. Δεν θα πάψω εξαιτίας ενός ποστ να πιστεύω ότι η πένα του είναι από τις πιο δυνατές στη νεοελληνική πεζογραφία, ωστόσο το κείμενο στο blog του μου προκάλεσε αμηχανία.

Τελικά, είναι δίκαιο να κρίνουμε ένα βιβλίο από τις προσωπικές απόψεις του συγγραφέα του σε ένα blog ή μια συνέντευξη; Σε καμία περίπτωση. Κάποιος που θα απέρριπτε για παράδειγμα τον «Ξένο» επειδή διαφωνούσε με τις πολιτικές θέσεις του Καμύ για τα γεγονότα της Αλγερίας, θα είχε χάσει τη μαγεία ενός αριστουργήματος.

Σε αυτή την ιστορία υπάρχει μία λεπτή γραμμή που δεν πρέπει να περάσουμε, για να μην κάνουμε τους σκληροπυρηνικούς ακροδεξιούς που ονειρεύονται μια φασιστική κοινωνία χωρίς ελευθερία λόγου και έκφρασης να τρίβουν τα χέρια τους. Ο Μακριδάκης αναμφισβήτητα πάτησε μπανανόφλουδα. Και κάποιοι άλλοι έχασαν δημόσια το μέτρο, πέφτοντας στην παγίδα. Δεν στοχοποιούμε, δεν απορρίπτουμε, δεν μποϊκοτάρουμε, δεν «ρίχνουμε στην πυρά» της κοινής γνώμης λογοτεχνικά έργα επειδή διαφωνούμε πολιτικά με τον συγγραφέα τους. Αυτά δεν είναι όπλα πολιτισμένων ανθρώπων που συχνάζουν στα βιβλιοπωλεία, είναι μεσαιωνικές λογικές που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υιοθετούμε. Λίγη ψυχραιμία δεν έβλαψε ποτέ.  

6:04 μ.μ. 2 PERMALINK

Dexter, μη φύγεις, θα φαρμακωθώ!


Τις τελευταίες δυο ημέρες βλέπω non stop τον 6ο κύκλο του Dexter και αμέσως μετά θα περάσω στα πρώτα επεισόδια της έβδομης και τελευταίας σεζόν. Είχα κρατήσει σκοπίμως ολόκληρο τον κύκλο μέχρι να αρχίσει ο νέος, για να μην με φάει η μαύρη αγωνία. Έτσι αυτό το weekend ακονίζω τα μαχαίρια μου! Καναπές, ουίσκι με δύο παγάκια και αίμα παντού. Μέχρι τις 6 το πρωί δεν μπορούσα να ξεκολλήσω.

Οι φανατικοί της αστυνομικής λογοτεχνίας δεν μασάμε με μερικά διαμελισμένα πτώματα, είμαστε μαθημένοι. Ας είναι καλά ο Ίαν Ράνκιν, ο Χένινγκ Μάνκελ, ο Στιγκ Λάρσον, ο Τζο Νέσμπο, ο Άρνε Νταλ, η Ρουθ Ρέντελ και οι υπόλοιποι γκουρού της λογοτεχνίας που μας έχουν εκπαιδεύσει να διαβάζουμε για πετσοκομμένα πτώματα τύπου ζουλιέν και να κοιμόμαστε μετά σαν μωρά. Είμαστε αναίσθητοι; Τρώμε πίτσα και βλέπουμε το σπλάτερ σαν να παρακολουθούμε καρτούν.

Μπορώ με σιγουριά να σας πω πως ο έκτος κύκλος είναι ο καλύτερος. Αποκαλυπτικός. (Κυριολεκτικά). Ο Dexter βρίσκεται μπλεγμένος σε μια ιστορία με δύο παρανοϊκούς που πιστεύουν πως έχει αρχίσει να ξεκουρδίζεται ο κόσμος και ο χρόνος μετράει αντίστροφα για τη συντέλεια. Έτσι, οι δρόμοι του Μαϊάμι γεμίζουν με πόρνες της Βαβυλώνας και καβαλάρηδες της Αποκάλυψης.

Βλέποντας τη σειρά και διαβάζοντας στα φόρουμς των φανατικών του Dexter ότι ο έβδομος κύκλος είναι ο τελευταίος, με πιάνει απόγνωση. Γιατί σε αυτόν τον άδικο κόσμο τα καλά πράγματα να τελειώνουν, ενώ η Τόλμη & Γοητεία να κρατάει για πάντα; Τι είδους συνωμοσία είναι αυτή που εξυφαίνεται πίσω από την πλάτη μας;

Μία φίλη, μετά από σχετική κλάψα, μου είπε να μην σκάω, ακόμα κι αν τελειώσει η σειρά έχουμε τα βιβλία στα οποία βασίζεται. Λάθος. Από τα μυθιστορήματα του Τζεφ Λίντσεϊ, το μόνο που αξίζει είναι η ιδέα. Αλλά μέχρι εκεί. Έχω ξεκοκαλίσει τα τρία πρώτα (τα δύο κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis) και κόντεψα να χαρακωθώ από την πλήξη με τα μαχαίρια του Dexter. Πιο κακογραμμένο πράγμα δεν έχω διαβάσει. Νόμιζα πως έφταιγε η μετάφραση (που έφταιγε κι αυτή), αλλά και στο πρωτότυπο τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Η αλήθεια δυστυχώς πονάει: Ο μπαμπάς του Dexter είναι ένας φλύαρος τύπος που δεν ξέρει πότε ακριβώς είναι η σωστή στιγμή να βάλει τελεία. Έτσι τα ορφανά του πιο αξιαγάπητου μακελάρη θα μείνουμε σε λίγους μήνες με το μαχαίρι στο χέρι. :-(

Y.Γ.1: Η εικονογράφηση είναι έργο του Noma Bar. Για περισσότερες πληροφορίες κάντε κλικ εδώ. 
Υ.Γ.2: Όποιος ανακαλύψει πρώτος νέα εθιστική σειρά να μας ενημερώσει. Εκ της διαχερίσεως.  

3:39 μ.μ. 3 PERMALINK

Cooking by the... blog: Ο Τσελεμεντές εθισμένος στο food porn




Παλιότερα είχα αδυναμία στα βιβλία μαγειρικής. Και στα περιοδικά γεύσης. Mετά ήρθαν τα blogs αφιερωμένα στο food porn. Τα χαζεύω με τις ώρες. Σπασμένα αυγά με τον κρόκο λιωμένο στο πιάτο, πίνακες αφηρημένης τέχνης φτιαγμένοι με μαρούλι, ρόκα και αβοκάντο, ανοιγμένα ρόδια με το χέρι, αχνιστοί καφέδες και αφράτα κέικ, vintage μαχαιροπίρουνα, «μουντζαλιές» από σάλτσα στους πάγκους της κουζίνας, ψίχουλα και λεκέδες από κρασί στο ξύλινο τραπέζι... Απολαυστικά καρέ από τις πιο μικρές στιγμές της ζωής μας, στιγμές που άλλοι τις προσπερνούν βιαστικά κι άλλοι τις απολαμβάνουν σαν ιεροτελεστία.

Λατρεύω ειδικά τις αναρτήσεις που συνδυάζονται με ταξίδια. Συνταγές που τις διαδέχονται φωτογραφίες από βόλτες σε μικρά μπιστρό ή παστερίες. Μεσημέρια σε αγροκτήματα, στάσεις σε motels για καφέ και μπέργκερ κατά τη διάρκεια μιας on the road απόδρασης, καταπράσινα λιβάδια και πικ-νικ στη σκιά ενός γέρικου δέντρου, πρωινά σε ξενοδοχεία ή σε μικρά café, βράδια με φίλους, κρασί και ένα πλατό γεμάτο τυριά ή αλλαντικά.

Εδώ έχω συγκεντρώσει τα 5 πιο αγαπημένα μου blogs από τη βιομηχανία ονείρων του food porn:
Y.Γ. Αν γνωρίζετε κάποια ακόμα θα ήταν μεγάλη μου χαρά να τα μοιραστείτε μαζί μου! :-)

10:34 π.μ. 0 PERMALINK

Τα βιβλία είναι σαν τον κύβο του Ρούμπικ...

...Υπάρχουν άπειρες λάθος «στροφές» και επιλογές μέχρι να βρεις το σωστό. Όταν όμως το βρεις, απ' όπου κι αν το κοιτάξεις είναι τέλειο.  


Η σχέση με ένα βιβλίο είναι ερωτική. Υπάρχουν (ευτυχισμένες) στιγμές που σχεδόν σου κόβει την ανάσα. Αυτό δεν συμβαίνει με όλα τα βιβλία, φυσικά. Κάποια τα βαριόμαστε, άλλα -ενώ μας αρέσουν- δεν έχουν αυτό το κάτι που θα μας κάνουν να κολλήσουμε. Υπάρχουν ορισμένα που δεν θα τους ρίχναμε ούτε δεύτερη ματιά. Και μερικά που δεν θα τα ξεπεράσουμε ποτέ.

Γι' αυτά τα βιβλία διστάζω να γράψω. Όπως δεν μιλάμε ποτέ για τους έρωτες που αληθινά μας διέλυσαν. Αισθάνομαι ότι αποκαλύπτοντάς τα είναι σαν παραδίδω σε κάποιον την απομαγνητοφώνηση από τις ζορισμένες συνεδρίες με έναν ψυχαναλυτή. Η σχέση με αυτά τα βιβλία, τα βιβλία της ζωής μας, είναι φυσικά πάντα ανοιχτή. Όσες φορές κι αν επιστρέψεις στις σελίδες τους, κάτι διαφορετικό θα ανακαλύψεις. Χιλιο-υπογραμμισμένα, με τσακισμένα φύλλα, δεν τα δανείζεις πουθενά, γιατί στις φράσεις πάνω χοροπηδούν οι αληθινές εμμονές σου, τα δυνατά και τα τρωτά σου.

Η Μαλβίνα συνήθιζε να λέει ότι δέκα βιβλία φτάνουν για μια ολόκληρη ζωή. Πόσο δίκιο είχε. Δέκα βιβλία που σε έχουν ζορίσει, κι έχουν θρυμματίσει -με τον τρόπο του Κάφκα- σαν τσεκούρι την παγωμένη θάλασσα μέσα σου, αρκούν για να τα διαβάζεις ξανά και ξανά. Όπως κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Τα διαβάζεις άλλη μια φορά και άλλη μία, για να διαπιστώσεις πως τελικά σε κάθε ηλικία έχουν να σου δώσουν κι άλλα πράγματα. Να σου αποκαλύψουν μια ακόμα πτυχή σου.  

2:24 π.μ. 3 PERMALINK

Έρχεται κακοκαιρία


Εχτές με βρήκε η καταιγίδα να διαβάζω το διήγημα «Μια ακραία περίπτωση» της Δάφνης Ντι Μωριέ από το βιβλίο «Έρχεται κακοκαιρία» (εκδόσεις Μελάνι). Τίποτα καλύτερο για ένα βαρετό, βροχερό απόγευμα Κυριακής, από το να διαβάζεις μια αληθινά δυνατή ιστορία στον καναπέ, κι έξω ο υγρός αέρας να χτυπάει απειλητικά πάνω στο παράθυρο τα κλαδιά των δέντρων. Η ατμόσφαιρα της Ντι Μωριέ είναι πάντα υποβλητική. Ο τρόμος καραδοκεί στις λέξεις, όπως η καταιγίδα μέσα στη σιωπή, όπως η ειρωνεία στο αμυδρό χαμόγελο ενός παρανοϊκού δολοφόνου.

«Το πρόβλημα με σένα Τζίνι, είναι ότι δεν θέλεις να μεγαλώσεις. Ζεις σε έναν κόσμο ονειρικό, ανύπαρκτο. Γι' αυτό διάλεξες το θέατρο. Μια μέρα θα συνέλθεις και θα είναι μεγάλο το σοκ».

Ηρωίδα του διηγήματος, είναι η Σίλα. Ένα δεκαεννιάχρονο κορίτσι που κάνει τα πρώτα του βήματα σαν ηθοποιός με το ψευδώνυμο Τζίνι Μπλέικ. Ένα απόγευμα, ενώ βρίσκεται στο πατρικό της σπίτι, ο άρρωστος πατέρας της πεθαίνει στα χέρια της, ψελλίζοντας το όνομά της και έχοντας μιαν έκφραση τρόμου και δυσπιστίας στο πρόσωπό του. Η Σίλα αναζητώντας απαντήσεις θα σκαλίσει το παρελθόν του πατέρα της, ο οποίος ήταν αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού, και θα οδηγηθεί στην Ιρλανδία ψάχνοντας έναν απόστρατο φίλο του, ο οποίος ζει εδώ και χρόνια σαν ερημίτης.

Σε μια βραδινή βόλτα της κι ενώ ψάχνει να βρει τα ίχνη του παράξενου αυτού άντρα, δύο τύποι την απαγάγουν και τη μεταφέρουν σε ένα απομονωμένο νησί στην καρδιά μιας λίμνης. Εκεί σιγά σιγά ανακαλύπτει ότι ο άντρας που αναζητά έχει στήσει μια οργάνωση τρομοκρατών υπεύθυνη για μια σειρά εκρήξεων στα σύνορα με τη Μεγάλη Βρετανία. Τι σχέση έχουν οι γονείς της με όλα αυτά; Και τελικά θα καταφέρει να φύγει ζωντανή από αυτό το παράξενο νησί που μοιάζει με πλοίο στη μέση του πουθενά; 

2:02 π.μ. 0 PERMALINK